ินขาวเผือด รู้สึกได้ถึงแรงอัดมวลใหญ่จนต้านทานไม่อยู่ที่กดทับลงมาบนตัวเขาในฉับพลัน ผ้าเตี่ยวผืนเดียวที่บดบังของสงวนของเขาอยู่พลันระเบิดกลายเป็นผุยผง
เสียงดังตุ้บดังขึ้น…
โอวหยางเจินเข่าทรุดลงพื้น ดวงตาเหมือนไร้ชีวิต ราวกับสลบไปเพราะความเหนื่อยอ่อน
โอวหยางอู๋และโอวหยางตี้ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอันมาก ทั้งสองหันไปมองที่ร้านด้วยความกลัว ก่อนรีบแบกพี่ชายตนเองขึ้นแล้วล่าถอยทันที… คู่ต่อสู้ครั้งนี้แข็งแกร่งเกินกว่าพวกเขาจะรับมือไหว คงเป็นการดีกว่าหากจะกลับมาพร้อมกำลังเสริม
ทั้งสามหนีออกจากจุดเกิดเหตุ ทิ้งรอยฝุ่นตลบไว้เป็นทาง
สุนัขสีดำตัวใหญ่มองตามคนทั้งสามไปอย่างรังเกียจเดียดฉันท์ แลบลิ้นออกเลียขนสวยงามของมัน ก่อนพ่นลมเยาะแล้วกลับไปนอนหลับดังเดิม
เจ้ารู่เก๋อและคนอื่นๆ ยืนเฝ้าตรอกอยู่ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เห็นภาพสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางทำลายร้านที่น่ารังเกียจนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง แต่หลังจากรออยู่สักพัก ก็เห็นร่างล่อนจ้อนสามร่างวิ่งออกมาด้วยสีหน้าหดหู่แทน
สองคนยังมีผ้าเตี่ยวปิดเบื้องล่างอยู่จึงยังพอดูได้ แต่คนตรงกลางนี่เกิดเหตุอาเพศอะไรขึ้นถึงเปลือยเปล่าโล่งโจ้งเช่นนี้
ทุกคนหันมามองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
“บ้าอะไรกันนี่… แม้แต่ไอ้สามตัวนี้ยังถูกโยนออกมาอีกรึ ไอ้ร้านบ้านี่มันจะอะไรขนาดนี้ มันไม่กลัวตระกูลโอวหยางเล่นงานกลับหรืออย่างไร” ซุนฉีเซี่ยงตาเบิกกว้าง
