โอวหยางเสี่ยวอี้ด้วยสีหน้าประหลาด “เถ้าแก่ปู้ช่างเป็นชายที่น่ากลัวจริงๆ ! เขาถึงกับกล้าจ้างเด็กนี่เป็นบริกร ไม่กลัวพี่ชายป่าเถื่อนสามคนจากตระกูลโอวหยางเลยรึ”
เซียวเยียนอวี่มุ่นคิว “เสี่ยวอี้ เพียงเท่านี้เถ้าแก่ปู้ก็บริหารร้านยากแล้ว อย่าทำให้เขากลุ้มใจไม่ได้หรือ”
จีเฉิงเสวี่ยพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมจริงจังเช่นกัน
โอวหยางเสี่ยวอี้มองหน้าคนทั้งสามอย่างไร้อารมณ์ นางอยากพ่นข้าวในปากใส่หน้าสามคนนี้เป็นอันมาก หมายความว่าอย่างไรกันที่ว่านางทำให้คนอื่นกลุ้มใจ นางนี่ช่าง… น่ายำเกรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ!
เป็นเพราะไอ้นายท่านตัวเหม็นนั่นแท้ๆ ที่มาข่มขู่บังคับให้นางจ่ายหนี้ด้วยร่างกาย
โอวหยางเสี่ยวอี้กลืนข้าวผัดไข่ในปาก ก่อนพ่นลมเยาะ “รีบๆ หน่อย จะสั่งก็สั่งมา! ข้าไม่มีเวลามาเสียกับพวกท่านหรอกนะ”
ตอนนั้นเองทั้งสามก็ตระหนักได้ว่าเถ้าแก่ปู้ให้โอวหยางเสี่ยวอี้ทำงานเป็นบริกรที่ร้านจริงๆ พวกเขารู้สึกประทับใจในความกล้าหาญของปู้ฟางไม่น้อย ทุกคนรู้ดีว่านายหญิงน้อยแห่งตระกูลโอวหยางเป็นตัวแสบอันดับหนึ่งในนครหลวง การสร้างความวุ่นวายคือนิสัยของนาง
“หา มีรายการอาหารใหม่ด้วยรึ” เซียวเสี่ยวหลงอุทานด้วยความตื่นเต้น ตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อเห็นชื่ออาหารใหม่บนป้าย
เซียวเยียนอวี่และจีเฉิงเสวี่ยเองก็หันไปมองด้วยความสนใจเช่นกัน การที่เถ้าแก่ปู้ขายอาหารจานใหม่นั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ที่จะมองข้ามไปได้
“ปลาดองเหล้ากับน้ำแกงเต้า
