ระเบิดออกมาภายในปากเข้าเกาะกุมต่อมรับรสของนางทันที รสชาติสดชื่นทำให้ร่างกายของนางพลันรู้สึกผ่อนคลาย
“อ… อร่อย! กลิ่นหอมเป็นบ้า!” เด็กหญิงซดน้ำจนพอใจ ดวงตากลมโตของนางหยีเล็กเหมือนจันทร์เสี้ยวสองดวง สีหน้าอิ่มเอมเป็นสุข ราวกับว่าสามารถซดน้ำแกงนี้ไปเรื่อยๆ ได้จนกว่าชีวิตจะหาไม่
“อย่าซดแต่น้ำ กินเนื้อด้วยสิ เจ้าอาจแปลกใจก็เป็นได้” ปู้ฟางเอ่ย ดวงตามองเด็กหญิงที่กำลังซดน้ำแกงอย่างอ่อนโยน
ปู้ฟางหยิบชามตนเองขึ้นมาซดน้ำด้วยเช่นกัน รสชาตินั้นอร่อยล้ำ ความสดของวัตถุดิบแต่ละชนิดแสดงออกมาอย่างแจ่มชัด
“อ้า! ปลานี่… มันให้รสชาๆ ด้วย!” หลังจากที่กินเนื้อปลาเข้าไปแล้ว เด็กหญิงก็ประหลาดใจขึ้นมาทันที แม้เนื้อปลานี้จะให้รสชาๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางมองมันแย่ลงแต่อย่างใด แต่กลับดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ รสชาๆ เป็นคุณสมบัติเฉพาะของเนื้อปลาเอง เมื่อรวมเข้ากับรสชาติสดชื่นของน้ำแกงแล้ว ความเข้มข้นก็ผสานเข้าด้วยกันอย่างลงตัว ก่อเกิดเป็นรสชาติที่น่าจดจำ
เต้าหู้นั้นก็อ่อนนุ่มเสียจนละลายในปาก รสชาติอ่อนๆ ของเต้าหู้ผสมกับรสชาติที่ค้างในปากของปลาทำให้เด็กหญิงรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด
“นี่เป็นน้ำแกงที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกินมาเลย!” เด็กหญิงพูดกับปู้ฟางอย่างจริงใจหลังจากซดน้ำแกงหมดจนหยดสุดท้าย ไม่เพียงอร่อยเท่านั้น แต่มันยังทำให้พลังปราณของนางเพิ่มขึ้นอีกด้วย ความรู้สึกอุ่นๆ แพร่กระจายไปทั่วร่าง
“อืม รับทราบ กินเสร็จแล้วก
