คนผู้นี้เป็นเด็กหญิงร่างบอบบาง
นางใส่ชุดกระโปรงลายดอก ผมเกล้าเป็นมวยบนศีรษะ ผิวขาวผ่องเหมือนหิมะ ส่วนดวงตากลมโตนั้นเจิดจ้าเป็นประกาย ใบหน้าของนางสวยน่ารัก ริมฝีปากอิ่มเต็มจิ้มลิ้มเป็นสีชมพูเรื่อมันเงา
เด็กหญิงเอามือตบหน้าอกไข่ดาวของตนเอง พยายามควบคุมลมหายใจหอบถี่ให้กลับเป็นปกติ เมื่อยื่นหน้าออกไปดูนอกปากประตูแล้วเห็นว่าไม่มีใครตามมา นางก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนนั้นเองเด็กหญิงก็รู้สึกได้ว่าปู้ฟางกำลังจ้องอยู่ จึงหันมามองอีกฝ่ายแล้วพูดออกมาทันที “มองอะไร ไม่เคยเห็นสาวสวยสะพรั่งรึ!”
“เจ้ามันก็แค่เด็กน้อยหน้าอกแบน” ปู้ฟางตอกกลับก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้
ด้วยความที่ชายหนุ่มสูงหกฉื่อ เขาจึงต้องก้มลงมองเด็กหญิงตัวเล็กเบื้องล่างจากด้านบน ส่วนเด็กหญิงก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเช่นกัน
“จะสั่งอะไรกินหรือไม่” ปู้ฟางถาม ตอนนี้เวลาเปิดร้านเหลืออยู่น้อยกว่าหนึ่งก้านธูป เขาจึงคิดไปว่าน่าจะไม่มีลูกค้าแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่าจู่ๆ จะมีเด็กหญิงโผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
“เจ้าเรียกใครว่าอกแบนกัน!” เด็กหญิงเบ้ปากขณะมองปู้ฟางด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “ข้าก็แค่ยังไม่แตกเนื้อสาวเท่านั้นแหละ!”
ปู้ฟางเหลือบตามองเด็กหญิงอกแบนอย่างไร้อารมณ์ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม…
เมื่อเด็กหญิงเห็นสีหน้าปู้ฟาง นางก็แทบสติหลุดด้วยความโกรธ
“จะสั่งก็รีบสั่ง อีกหนึ่งก้านธูปข้าจะปิดร้านแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเย็นชา
เด็กหญิงหันไปมองทางเข้าร
