เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเจ้ารู่เก๋อนั้นไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตของปู้ฟางแม้แต่น้อย ตัวชายหนุ่มเองก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไรด้วยซ้ำ
ร้านอาหารของเขากลับมาเปิดวันรุ่งขึ้นตามปกติ หลังจากที่ให้อาหารหมูในคราบสุนัขสีดำตัวใหญ่ด้วยข้าวผัดไข่เรียบร้อยแล้ว ปู้ฟางก็กลับมานอนขดอยู่บนเก้าอี้ดังเดิม ชีวิตยังคงดำเนินต่อไปอย่างปกติสุข
เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนคลั่งไคล้รสชาติข้าวผัดไข่ฝีมือปู้ฟางยิ่งนัก จิตใจถูกครอบงำด้วยความอร่อยของอาหารจากร้านเล็กๆ ของฟางฟางชนิดโงหัวไม่ขึ้น สำหรับคนอ้วนอย่างเจ้าอ้วนจินแล้ว ปริมาณของข้าวผัดไข่หนึ่งชามนั้นน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย จนเรียกได้ว่าแทบไม่พอยาไส้
หลังจากที่กลับถึงเรือน ชายอ้วนก็จัดแจงสั่งให้พ่อครัวตนทำข้าวผัดไข่มาหนึ่งกระทะเต็ม ทว่าเมื่อเทียบกับข้าวผัดไข่ฝีมือปู้ฟางแล้ว รสชาติข้าวผัดไข่ฝีมือพ่อครัวที่ตัวเขาไปเสาะหามาจากเจียงหนานนั้นเรียกได้ว่าสุนัขไม่รับประทานเลยทีเดียว หลังจากที่กินเข้าไปคำหนึ่ง ชายอ้วนก็ทนกินต่อไม่ลง
ทั้งสี กลิ่น และรส ช่างแตกต่างจากข้าวผัดไข่จากร้านเล็กๆ ของฟางฟางราวฟ้ากับเหว
หลังจากที่อดทนกับความหิวไส้แทบขาดมาทั้งคืน เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนก็มุ่งหน้าไปยังร้านเล็กๆ ของฟางฟางอย่างดุดันในวันต่อมา ใครที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอาจคิดว่าคนเหล่านี้กำลังไปหาเรื่องตะลุมบอนก็เป็นได้
“เถ้าแก่ปู้ อรุณสวัสดิ์!” เมื่อเจ้าอ้วนจินเดินมาถึงตรอกก็พลันดีใจที่ได้เห็นว่า
