แววตาคาดหวังของจีเฉิงเสวี่ยมอดดับลงไปทันที ใบหน้าขององค์ชายหนุ่มชะงักกึก
“เขา… เขาปฏิเสธข้า!”
จีเฉิงเสวี่ยแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ในฐานะองค์ชายสามของจักรวรรดิ มีหลายต่อหลายคนที่อยากคบค้าสมาคมกับเขา กระนั้นคำเชื้อเชิญที่เขาอุตส่าห์มอบให้ชายผู้นี้กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
ที่แย่ที่สุดคือ เหตุผลที่เขาโดนปฏิเสธ…
“คุณสมบัติไม่พอ”
เมื่อนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ปู้ฟางพูดและสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย องค์ชายสามก็รู้สึกราวถูกศรปักที่กลางใจ
แต่จีเฉิงเสวี่ยก็เป็นคนมีไหวพริบยิ่งนัก แม้เขาจะถูกปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้แสดงความโกรธออกมาแม้แต่น้อย ทำเพียงยิ้มบางๆ เท่านั้น
“ใช่แล้ว ข้า… ข้าคุณสมบัติไม่พอ” จีเฉิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงท้อใจ ราวกับมีบางสิ่งที่หนักอึ้งอยู่ในใจเขา
จักรพรรดิฉางเฟิ่งแห่งจักรวรรดิวายุแผ่วมีบุตรทั้งหมดสามคนด้วยกัน องค์ชายองค์แรกมีนามว่าจีเฉิงอัน ได้รับการสถาปนาเป็นองค์ชายรัชทายาทเมื่อสิบปีก่อน องค์ชายองค์ที่สองนามว่าจีเฉิงอวี่นั้นได้รับตำแหน่งอ๋อง ส่วนองค์ชายองค์ที่สามจีเฉิงเสวี่ย ดูเหมือนว่าจักรพรรดิจะไม่พอใจในตัวเขาอย่างไรก็ไม่รู้ได้ จึงได้รับเพียงตำแหน่งแม่ทัพเท่านั้น
แม้ตำแหน่งแม่ทัพจะถือว่ามีหน้ามีตามาก แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับตำแหน่งที่องค์ชายองค์แรกและองค์ที่สองได้รับ
“องค์ชายสาม…” เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเห็นสีหน้าหดหู่ของจีเฉิงเสวี่ยก็พลันอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเจ้าตัวขัดขึ
