้นมาเสียก่อน
“เถ้าแก่ปู้ แม้เจ้าจะไม่สนใจมาเป็นพ่อครัวประจำตัวข้า แต่เคยคิดไว้หรือไม่ว่าวันหนึ่งจะเข้าไปทำงานในครัวหลวง ในฐานะพ่อครัวส่วนตัวขององค์จักรพรรดิ ข้าอาจคุณสมบัติไม่พอ แต่องค์จักรพรรดิน่าจะพอใช่หรือไม่” จีเฉิงเสวี่ยพูดเจือหัวเราะ
ปู้ฟางมองจีเฉิงเสวี่ยแล้วขมวดคิ้ว “ไอ้หมอนี่มันโง่รึ ข้ายังพูดไม่ชัดหรืออย่างไร”
“ข้าไม่สนใจจะไปทำงานเป็นพ่อครัวประจำตัวใครทั้งสิ้น แม้แต่ของจักรพรรดิก็ไม่สนใจ หากเจ้าอยากกินอาหารที่ข้าทำก็มากินที่ร้านเสีย ถ้ามีคนมาก่อนเจ้าก็จงต่อแถว พอกินเสร็จแล้วก็จ่ายเงินมา”
ปู้ฟางเป็นชายที่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพ แล้วพ่อครัวเทพในอนาคตอย่างเขา จะจำกัดตนเองให้เป็นเพียงพ่อครัวประจำตัวของคนอื่นได้อย่างไร
จีเฉิงเสวี่ยเงียบ ตัวเขาเองเข้าใจได้ว่าเหตุใดปู้ฟางจึงปฏิเสธตำแหน่งพ่อครัวประจำตัวเขา แต่การที่ชายหนุ่มตรงหน้าปฏิเสธตำแหน่งพ่อครัวของจักรพรรดิด้วยนั้น เป็นเรื่องที่เขาไม่อยากจะเชื่อแม้แต่น้อย
การได้ทำงานในครัวหลวงและทำอาหารให้จักรพรรดิเสวยมิได้เป็นความใฝ่ฝันของพ่อครัวทุกคนในราชอาณาจักรหรือ
ถ้าเช่นนั้นแล้วความฝันของปู้ฟางคือสิ่งใด
“ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงราคาสิบผลึก โปรดจ่ายเงินด้วย ขอบคุณ” ปู้ฟางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยจากการพูดคุยกับองค์ชาย
“ของเจ้าสองร้อยเหรียญทอง” ในขณะเดียวกันเขาก็หันไปพูดกับเซียวเสี่ยวหลง
จีเฉิงเสวี่ยมองปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนค
