ิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่งเงินสิบผลึกให้อีกฝ่าย เซียวเสี่ยวหลงเองก็จ่ายเงินเช่นกัน จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากร้านไป
ร้านอาหารเล็กๆ ร้านนี้มีขนาดเพียงสามผิงฟางจ้างเท่านั้น แถมยังไม่มีป้ายร้านด้วย มีเพียงสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอืดอยู่ที่ทางเข้า มีพ่อครัวสูงโปร่งร่างผอมที่ยึดถือหลักปฏิบัติเคร่งครัดและหุ่นเชิดลึกลับที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย นอกจากนี้ยังมีฝีมือการทำอาหารแสนสมบูรณ์แบบ ทั้งยังใช้วัตถุดิบชั้นเลิศที่ไม่รู้ที่มา… ร้านเล็กๆ ของฟางฟางนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับเหลือคณนา
หลังจากที่จีเฉิงเสวี่ยออกจากร้านเป็นที่เรียบร้อย เขาก็เหลียวกลับไปมอง มุมปากขยับขึ้นเป็นรอยยิ้ม “น่าสนใจดี”
พอเก็บถ้วยชามมาล้างเสร็จแล้ว ร้านอาหารก็กลับมาไร้ผู้คนอีกครั้ง ปู้ฟางกลับไปนั่งอาบแดดข้างเจ้าดำ ทำตัวแสนขี้เกียจตามเดิม
แต่ร้านของเขาก็กลายเป็นที่โจษจันไปทั่วเมืองเรียบร้อย หลังจากเหตุการณ์สุดระทึกกับซุนฉีเซี่ยง ข่าวที่ว่าอาหารร้านนี้แพงหูฉี่ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วนครหลวงเช่นกัน โดยฝีมือของเพื่อนบ้านมหาภัย
“พวกเจ้ารู้เรื่องร้านอาหารแปลกๆ ในตรอกกันหรือไม่!”
“หมายถึงไอ้ร้านอาหารใจไม้ไส้ระกำที่ขายข้าวผัดไข่ชามละสิบผลึกน่ะหรือ”
“ไอ้เจ้าของร้านมันโง่เง่าหรืออย่างไร ใครมันจะไปซื้อราคาขนาดนั้น ถ้ามันขายข้าวผัดไข่ได้สักชาม ข้าจะกินข้าวเกรียบที่ข้าขายให้หมดมันเสียเลย!”
…
แต่ในโลกนี้ย่อมมีเศรษฐีมั่งคั่งที่ตามหาสิ่งที่แ
