นึ่งในชายอ้วนเห็นเจ้ารู่เก๋อพยายามเดินทางลัด จึงหงุดหงิดและตะโกนออกมาทันที
เจ้ารู่เก๋อปรายตามองชายอ้วนด้วยสายตารังเกียจ ก่อนหัวเราะเสียงเย็น “เหตุใดข้าต้องรอทีหลังเจ้าด้วย เจ้าเป็นใครมาจากไหนกล้ามาโอหังกับข้า”
“พับผ่าสิ! ยัวะเป็นบ้า!” ชายอ้วนพลันบันดาลโทสะ “ข้าคือเจ้าของจัตุรัสวิจิตรทัศน์ แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร ไอ้เด็กเปรต”
“ข้าคือเจ้ารู่เก๋อ” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ
เจ้ารู่เก๋อ บุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้ายนั้นเป็นชายที่สูงศักดิ์เป็นอย่างยิ่ง ทันทีที่เขาประกาศชื่อของตนเองออกไป ชายอ้วนก็เงียบปากลง ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องที่ชายหนุ่มร่างโปร่ง
จากนั้นเขาก็หรี่ตามองเจ้ารู่เก๋ออย่างขมขื่น สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
“ก็ได้… บิดาเจ้ามากความสามารถกว่าข้านัก ข้าจะไม่แข่งกับเจ้าก็แล้วกัน”
…………………………………….
