่มเอ่ย
ทันทีที่เจ้าดำจอมขี้เกียจได้กลิ่นอาหารจากชาม มันก็กระตือรือร้นขึ้นมา ลิ้นสีชมพูห้อยออกจากปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นคาดหวังขณะมองชามในมือของปู้ฟาง
ชายหนุ่มคิดอย่างโกรธเคือง “ไอ้หมาตะกละนี่มันทำตัวดีเช่นนี้ทุกทีที่เห็นอาหารรสเลิศ แล้วก็กลับไปนิสัยเสียเหมือนเดิมทุกครั้งที่กินหมด
“ไหนใครมันบอกว่าสุนัขเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์กัน
“มันไม่เข้าใจหรือว่าข้าเป็นคนให้อาหาร ฉะนั้นมันต้องประจบประแจงข้า ชะตากรรมในการได้กินอาหารรสเลิศของมันอยู่ในเงื้อมมือพ่อครัวเช่นข้ามิใช่รึ!”
แต่ตัวเขาเองก็ทำอะไรเจ้าสุนัขตะกละตัวนี้ไม่ได้ ปู้ฟางวางชามลงตรงหน้าเจ้าดำ และเจ้าสุนัขก็เริ่มกินอย่างตะกละตะกลามพร้อมสายหางดิ๊กๆ
ปู้ฟางลากเก้าอี้มาวางแล้วลงไปนอนขดอยู่บนนั้น เขานอนแผ่อย่างสบายอุรารอให้ลูกค้าคนแรกมาเยือนร้าน
วันนี้ก็เป็นวันที่เรียบง่ายสวยงามอีกวันหนึ่ง
ในตอนนั้นเอง กลุ่มคนท่าทางดุร้ายเอาเรื่องกำลังแออัดยัดเยียดอยู่บนถนนหลักของนครหลวง
ซุนฉีเซี่ยงในชุดสีสันสดใสเดินอยู่ข้างหน้าเป็นผู้นำกลุ่ม ในฐานะเสือผู้หญิงที่โด่งดังหนึ่งในสามของนครหลวง ทุกคนบนถนนหลักต่างพากันหลีกเลี่ยงไม่เข้าไปขวางทางเขาด้วยสายตาเกรงกลัว
ซุนฉีเซี่ยงพอใจกับสายตาหวาดกลัวทุกคู่ที่มองมาทางเขาเป็นอันมาก “ใช่แล้ว! มองข้าด้วยสายตาเกรงกลัวเช่นนี้ถูกแล้ว! ทุกคนจะต้องยำเกรงในตัวข้าเพราะข้าช่างแสนยอดเยี่ยมเกรียงไกร!”
“ตามข้ามา! หากวั
