นนี้ข้าไม่ได้พังไอ้ร้านรูหนูนั่น ข้าจะไม่ขอใช้แซ่ซุนอีกต่อไป!”
หลังจากที่ถูกจับแก้ผ้าโยนออกจากร้านเมื่อวาน ซุนฉีเซี่ยงก็เก็บประสบการณ์หลอนไปฝันร้ายจนนอนไม่หลับ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรวบรวมบ่าวไพร่ทุกคนในบ้านแต่เช้าตรู่ เพื่อที่จะไปจัดการสะสางเรื่องหมางใจกับปู้ฟางเสีย
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของซุนฉีเซี่ยงที่ต้องพบกับความอับอายหมอไม่รับเย็บเช่นนี้ ตราบใดที่ปู้ฟางยังมีชีวิตอยู่ ซุนฉีเซี่ยงก็คงไม่มีวันนอนตายตาหลับ
วันนี้เซียวเยียนอวี่อยู่บ้านตามเดิม หลังจากที่ได้กินข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงไปเมื่อวาน พลังปราณเที่ยงแท้ของนางก็เพิ่มขึ้นจนทำให้นางต้องถือสันโดษเพื่อฝึกปราณ จึงมีเพียงเซียวเสี่ยวหลงคนเดียวเท่านั้นที่ออกเดินทางไปยังร้านเล็กๆ ในซอยร้างผู้คน
แต่ตอนที่เดินมาถึงถนนสายหลัก ชายหนุ่มก็เห็นซุนฉีเซี่ยงกำลังนำชายฉกรรจ์มากกว่าร้อยคนบุกไปพังร้าน
“สวรรค์ช่วย! ข้ายังอยากกินข้าวผัดไข่อยู่นะ! พวกนี้มันคิดจะทำบ้าอะไรกัน!” เซียวเสี่ยวหลงโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก เขาจะไปตามหาข้าวผัดไข่ที่ทั้งอร่อยและยังช่วยเรื่องการเพิ่มพลังปราณจากที่ไหนได้อีก หากร้านเล็กๆ ร้านนี้ถูกทุบทำลาย!
ขณะที่ชายฉกรรจ์กว่าร้อยคนกำลังเดินอาดๆ ผ่านร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ไปอีกสามจั้งกว่าๆ นั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันเงียบสนิทเป็นป่าช้า
ตรอกที่ปกติแล้วร้างไร้ผู้คนกลับเต็มไปด้วยฝูงชน ณ วันนั้น
พรรคพวกของซุนฉีเซี่ยงล้วนถือไม้หน้าสามอยู่ในมือ ต่
