ื่นเต้น
“นี่บะหมี่แห้งคลุกของไอ้หน้าสาว” ปู้ฟางพูดลุ่นๆ แล้วก้าวหลบไปข้างๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ซุนฉีเซี่ยงมีสีหน้าแข็งทื่อ เขาจ้องมองปู้ฟางอย่างโกรธเคืองด้วยดวงตาหรี่เล็ก “ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้าทำข้าวผัดไข่ให้ข้ารึ! ใครหน้าไหนมันบอกให้เจ้าซี้ซั้วทำบะหมี่แห้งคลุกกัน! วอนหาเรื่องให้ข้าพังร้านเจ้าให้ไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิดหรืออย่างไร!”
ปู้ฟางทำเป็นไม่ได้ยินซุนฉีเซี่ยง เขาวางชามบะหมี่แห้งคลุกลงตรงหน้าเซียวเสี่ยวหลงแล้วพูดอย่างสงบนิ่ง “นี่บะหมี่แห้งคลุกที่เจ้าสั่ง กินให้อร่อย”
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเป็นประกาย เขาหิวไส้จะขาดหลังจากเจอข้าวผัดไข่ของเซียวเยียนอวี่เข้าไป กลิ่นหอมของมันนั้นช่างรุนแรงเกินต้านทานจริงๆ ชายหนุ่มมองข้ามตอนที่ปู้ฟางเรียกเขาว่าไอ้หน้าสาวไปด้วยซ้ำ
แม้บะหมี่แห้งคลุกจะไม่ใช่ข้าวผัดไข่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้อง! ถึงกลิ่นหอมของมันจะไม่ตราตรึงเท่าอาหารจานก่อนหน้า แต่ก็ยังตลบอบอวลพุ่งตรงเข้าใส่ประสาทการรับกลิ่นเต็มๆ หากสูดหายใจเข้าไปลึกๆ
บะหมี่แห้งคลุกที่ขายชามละร้อยเหรียญจะธรรมดาไปได้อย่างไร!
เซียวเสี่ยวหลงคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาหนึ่งเส้นด้วยตะเกียบ ก่อนดูดเข้าปากไปทันทีโดยไม่รีรอ
ซวบ!
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เส้นบะหมี่ไหลเข้าปากเขาราวกับมีชีวิต เส้นนั้นนุ่มเด้งมากเสียจนกระเด็นกระดอนไปมาในปากหลังถูกกัด ความรู้สึกที่มีเส้นกระเด้งอยู่ในปากทำให้ชายหนุ
