่มพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกราวกับว่ามีมือเล็กๆ มากมายกำลังเกาภายในปากของเขาเบาๆ
โอ้…
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงหรี่ลงจนกลายเป็นเม็ดก๋วยจี๊ ปากเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่อัดแน่น เขาส่ายศีรษะด้วยสีหน้าที่มีความสุขเป็นที่สุด
สีหน้ามีความสุขสุดขีดของเซียวเสี่ยวหลงสะท้อนอยู่ในดวงตาของซุนฉีเซี่ยง เขาอดรนทนความอยากรู้ไม่ไหวอีกต่อไป และรู้สึกว่ารอไม่ได้แล้ว
“รีบไสหัวกลับเข้าครัวไปเร็วเข้า! ข้าอยากกินข้าวผัดไข่กับบะหมี่แห้งคลุกเดี๋ยวนี้!”
ซุนฉีเซี่ยงจ้องปู้ฟางด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปนะว่ากำลังพูดกับใครอยู่ หยุดเร่งข้าได้แล้ว หากเปิดปากพูดอีกคำ ข้าจะใส่ชื่อเจ้าในบัญชีหนังหมาไม่ให้เข้าร้านอีกต่อไป”
ปู้ฟางคิ้วผูกปม เขาเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ “ไอ้หมอนี่วอนหาเรื่องเสียแล้ว”
“เจ้านี่ยโสโอหังนัก ข้าจะพังร้านของเจ้าเสีย!” ซุนฉีเซี่ยงข่มขู่ พร้อมทั้งเอาพัดกระดาษจิ้มไปที่หน้าอกของปู้ฟาง
ปู้ฟางยิ้มตอบ แต่ก็เป็นยิ้มที่แข็งมากเนื่องจากเขาไม่ค่อยได้ยิ้ม
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วเดินกลับเข้าครัวไป
สองเค่อต่อมา ปู้ฟางก็เดินออกมาด้วยท่าทางสบายๆ
เซียวเสี่ยวหลงและเซียวเยียนอวี่กินอาหารที่ตนเองสั่งมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ทั้งสองยังไม่กลับเพราะต้องจ่ายค่าอาหาร และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ สองพี่น้องคู่นี้อยากดูหน้าตาของผัดผัก
พวกเขาได้เห็นข้าวผัดไข่และบะหมี่แห้งคลุกเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงผัดผักเท
