่านั้นที่ยังไม่เคยเห็น
ดูจากมาตรฐานของอาหารจานอื่นแล้ว ผัดผักของร้านนี้ก็น่าจะไม่ธรรมดาเช่นกัน
เมื่อซุนฉีเซี่ยงที่กำลังหิวโซเต็มที่เห็นอาหารของตนถูกยกออกจากห้องครัว เขาก็ตื่นเต้นมากจนเดินมาฉกเอาถาดอาหารออกไปจากมือปู้ฟาง
บนถาดนั้นมีอาหารอยู่สี่อย่างด้วยกัน มีข้าวผัดไข่สองชามที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วร้าน นอกจากนี้ยังมีบะหมี่แห้งคลุกสีสันสวยงาม และ… ใบไม้สด… หนึ่งใบ!
ด้วยความที่ซุนฉีเซี่ยงสั่งหมดทุกรายการ ปู้ฟางเลยทำทุกอย่างออกมาทีเดียว
ใบไม้ใบนั้นดูเหมือนจะเป็น… ผัดผักในตำนาน
“เจ้าโง่เง่าปัญญาทึบรึ ทำไมจึงไม่เอาออกมาทีละอย่าง เจ้าตั้งใจทำให้ข้าหิวตายหรืออย่างไร!” ซุนฉีเซี่ยงตะลึงนิ่งสูดกลิ่นข้าวผัดไข่เข้าไป แล้วหันไปมองปู้ฟางพร้อมทั้งต่อว่าอีกฝ่าย
ปู้ฟางไม่สนใจแม้แต่จะตอบ ไอ้ซุนฉีเซี่ยงนี่มันคาดหวังอะไรจากการทำให้พ่อครัวโกรธกัน แค่เขาไม่ปล่อยให้รอเป็นหนึ่งชั่วยาม[1]ก็เป็นบุญหัวมากแล้ว
แล้วปู้ฟางจะเอาอาหารออกมาให้เร็วขนาดนี้ไปเพื่ออะไรเล่า แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะชายหนุ่มเกรงกลัวซุนฉีเซี่ยง แต่มีเหตุผลที่แท้จริงอยู่…
“ระบบ เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าสิ่งที่เจ้าให้ข้ามาจะได้ผลจริงๆ ”
“[ซอสพริกอเวจี] พริกที่ใช้ในการทำซอสเป็นพริกชี้ฟ้าซึ่งเผ็ดที่สุดที่ปลูกในนรกอเวจี ความเผ็ดชนิดสุดกู่นี้มาจากการรับพลังงานสารัตถะจากปีศาจในอเวจี ซอสเพียงหยดเดียวก็มากพอที่จะทำให้ร่างทั้งร่างรู้สึกเหมือนถูกไฟเผา หนึ่
