เช้าวันต่อมา
หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย เซียวเยียนอวี่ที่สวมผ้าคลุมหน้าและเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังเนื้อเต้นก็พากันออกจากจวนแม่ทัพมา ด้วยความที่จวนนั้นตั้งอยู่ในเขตชุมชน ทันทีที่ทั้งสองก้าวขาออกจากบ้าน เสียงเซ็งแซ่ก็พลันพุ่งเข้าโสตประสาท
แม้ข้างนอกจะเสียงดังจ้อกแจ้กเพียงใด แต่ภายในบริเวณจวนแม่ทัพนั้นยังคงความสงบเงียบได้เสมอ นั่นเพราะมีวงแหวนปราณเวทเก็บเสียงที่สร้างโดยช่างผู้ออกแบบจวน
เซียวเยียนอวี่แทบไม่เคยออกจากจวน เนื่องจากนางรู้ตัวดีว่าตนเองงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจชายหนุ่มเพียงใด มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางลืมสวมผ้าคลุมหน้า จนทำให้เกิดเหตุการณ์ยวดยานติดขัดครั้งใหญ่ในนครหลวง และยังมีเหตุการณ์เหล่าชายเจ้าสำราญต่อยตีกันเพื่อแย่งตัวนางด้วย ตั้งแต่นั้นเซียวหยานยูก็แทบไม่ออกจากบ้านตนเองอีกเลย และเมื่อออกมาครั้งใดนางก็มักสวมผ้าคลุมหน้าด้วยเสมอ
สองพี่น้องตระกูลเซียวออกจากจวนของตนมา แล้วเลี้ยวตรงหัวมุมเพื่อตรงไปยังถนนสายที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านหาบเร่ตั้งโต๊ะมากมาย กลิ่นอาหารทอดคลุ้งอบอวลไปในอากาศ
ผู้ฝึกตนอย่างเซียวเสี่ยวหลงและเซียวเยียนอวี่ไม่มีทางซื้ออาหารทอดจากร้านข้างทางเช่นนี้กินเป็นอันขาด นั่นเพราะของทอดเหล่านี้มักใช้น้ำมันคุณภาพต่ำซึ่งอุดมไปด้วยสารพิษมากมาย เป้าหมายหลักของการฝึกตนก็เพื่อทำร่างกายให้สะอาดบริสุทธิ์ และขจัดมลทินทุกอย่างออกจากร่างให้หมดสิ้น อา
