หารเช่นนี้รังแต่จะทำให้ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยสารพิษ
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเพราะเหตุใดผู้ฝึกตนจึงจู้จี้เรื่องอาหารการกินมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณภาพของอาหารที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ
ในความเป็นจริงแล้ว ข้าวผัดไข่ก็ถือว่าเป็นอาหารขยะเช่นเดียวกัน แต่หากเซียวเสี่ยวหลงบรรลุขั้นปราณได้เพราะข้าวผัดไข่ชามหนึ่งแล้วละก็ และหากไม่ใช่เพราะความบังเอิญ ก็ต้องแปลว่าข้าวผัดไข่ชามนั้นมีอะไรผิดแผกไปจากชาวบ้านแน่นอน
แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียด้วย เนื่องจากเซียวเสี่ยวหลงติดอยู่ที่ระดับสองขั้นเจ้ายุทธการมานานมากแล้ว นานเสียจนพอจะเชื่อได้ว่าไม่มีทางที่มันจะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้ จนพอจะเชื่อมโยงได้ว่าข้าวผัดไข่อาจส่งผลให้เขาบรรลุขั้นปราณได้จริงๆ
และนี่คือสิ่งที่ทำให้เซียวเยียนอวี่สงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่ากับแค่ข้าวผัดไข่เพียงชามเดียวมันจะมีอภินิหารอะไรถึงเพียงนั้น
“ตายแล้ว! นั่นมันนายน้อยเซียวของพวกเรามิใช่รึ ท่านจะไปท่องบทกลอนที่ไหนเล่าวันนี้”
ตอนที่สองพี่น้องตระกูลเซียวกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ เสียงระคายหูก็ดังขึ้นขัดความคิด
ใบหน้าหวานของเซียวเสี่ยวหลงมืดมนลง เขาหันหน้าไปทางชายท่าทางไม่เอาถ่านที่อยู่ไกลออกไป ชายผู้นั้นมีใบหน้าอัปลักษณ์ เขาสวมชุดคลุมยาวหลากสีและถือพัดกระดาษเอาไว้ในมือ
ชายผู้นี้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเสนาบดีกรมคลังแห่งราชอาณาจักร… ซุนฉีเซี่ยง!
เขาเป็นเสือผู้หญิงที่โด่งดังในด้านเสียๆ
