นฉีเซี่ยงเกาแก้มตนเอง ดวงตาหรี่เล็ก เขาหันไปหาลูกน้องคนหนึ่งเพื่อกระซิบสั่งบางอย่าง ลูกกระจ๊อกคนนั้นรีบวิ่งไปที่ไหนสักแห่งทันที ขณะที่ตัวเขาเองเดินตามสองพี่น้องตระกูลเซียวไปด้วยรอยยิ้มแสนชั่วร้าย
…
หลังจากที่นอนหลับจนเต็มอิ่มและตื่นโดยไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกแล้ว ปู้ฟางที่กำลังหดหู่เต็มขั้นก็ค่อยๆ จัดการเปิดร้านอีกครั้ง
สุนัขสีดำตัวใหญ่ยังคงนอนอืดอยู่ที่ทางเข้าร้าน มันเงยหน้าขึ้นมองปู้ฟางตอนที่เขาเดินมาเปิดทางเข้า ก่อนจะผล็อยหลับไปดังเดิม
“ภายในเจ็ดวันข้าต้องขายข้าวผัดไข่ให้ได้ร้อยชาม กับขายผัดผักหรือบะหมี่แห้งคลุกให้ได้สิบจาน… ระบบ เจ้าคิดว่ามันจะเป็นไปได้จริงๆ รึ ที่ร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกไร้ผู้คนเช่นนี้จะทำยอดขายได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจเพียงนั้น” ปู้ฟางวางเก้าอี้ไว้ข้างๆ ทางเข้า ก่อนขึ้นไปขดตัวอยู่บนนั้นเหมือนเดิม เขากำลังเปิดฉากทะเลาะกับระบบอยู่ในใจ
“พ่อหนุ่ม! ท่านคือชายผู้ใฝ่ฝันอยากจะเป็นพ่อครัวเทพมิใช่รึ ท่านต้องเชื่อมั่นในปลายจวักของตัวเองสิ! ท่านต้องเชื่อสิว่าท่านจะครองโลกใบนี้ได้!” ระบบให้กำลังใจเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอีกครั้ง
ปู้ฟางกลอกตา “ข้านอนอาบแดดสบายๆ อยู่ตรงนี้ยังดีกว่าให้ไปครองโลกอะไรนั่นอีก”
ปู้ฟางเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้มานอนอาบแสงแดดอุ่น แม้จะเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาก็ตามที
“เถ้าแก่! ข้ากลับมาแล้ว! ข้ารักข้าวผัดไข่ของท่านเหลือเกิน!”
ปู้ฟางหลับตาอยู่ได้เพียงครู่
