เจตน์กระบี่ ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมฆหมอกที่อยู่ในเมืองอวิ๋นจี่
สภาวะของหยวนฉวี่มิได้ต่ำต้อยแล้ว แต่เมื่อยิ่งเดินขึ้นไปบนยอดเขา เขาก็ยังรู้สึกค่อนข้างลำบาก หลักๆ แล้วก็เป็นเรื่องดวงตาที่ถูกเจตน์กระบี่ทิ่มแทงจนแสบ มักจะมีน้ำตาไหลออกมาอยู่เรื่อยๆ
ยิ่งเดินสูงขึ้นไป น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา ดวงตายิ่งเป็นสีแดง ความรู้สึกผิดที่เขามีต่อศิษย์น้องเองก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความรู้สึกไม่พอใจ
เจ้าจะปีนขึ้นมาสูงขนาดนี้ทำไมเนี่ย?
ยอดเขาอยู่อีกไม่ไกล อินทรีย์เหล็กบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า หยวนฉวี่ขยี้ดวงตา ในที่สุดก็เจอศิษย์น้องเล็ก
ผิงหย่งเจียนั่งอยู่ในถ้ำที่ถูกขุดขึ้นมา…หลับอย่างสบาย
เห็นได้ชัดว่าเขามิได้กำลังบำเพ็ญเพียร หากแต่กำลังนอนหลับ เพราะขาที่นั่งขัดสมาธิทั้งสองข้างของเขาได้คลายออกจากกัน ร่างกายพิงอยู่บนก้อนหินก้อนหนึ่ง ดวงตาหลับสนิท ขนตามิได้ขยับแม้แต่น้อย ใบหน้ามีเลือดฝาด ส่งเสียงกรนออกมาเบาๆ
ท่ามกลางเจตน์กระบี่ที่ดุดันและน่ากลัวเช่นนี้กลับยังนอนหลับได้สบายเช่นนี้ หยวนฉวี่มองดูใบหน้าของศิษย์น้อง ทั้งอิจฉาและนับถือ
ในเมื่อผิงหย่งเจียไม่เป็นอะไร เช่นนั้นก็รอให้เขาตื่นขึ้นมาเองเหมือนอย่างที่จิ๋งจิ่วสั่งกำชับมา
