หยวนฉวี่เดินลงมาจากยอดเขาอวิ๋นสิ่ง ไปยังยอดเขาเสินม่อ
ข่ายพลังปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อได้เปิดใช้งานแล้ว เขาไม่มีกระบี่มิคำนึง ก็เลยขึ้นไปไม่ได้ จึงทักทายพวกวานรอยู่ตรงตีนเขา หลังส่งเสียงอาๆๆๆ อยู่สักพัก มั่นใจว่าบนยอดเขาไม่มีเรื่องอะไร จึงขี่กระบี่บินกลับไป
ในตอนที่กลับมาถึงเมืองอวิ๋นจี๋ สายลมต้นฤดูร้อนไล้ผ่านดอกไม้ที่อยู่บนต้น สายธารเองก็สงบนิ่งขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ภายในเรือนจิ่งหยวนกลับยังคงเย็นสบายน่ารื่นรมย์
เพราะว่าภายในเรือนมีน้ำแข็งสีน้ำเงินก้อนใหญ่อยู่ก้อนหนึ่ง แผ่กระจายไอเย็นที่หนาวเย็นเสียดกระดูก
อาเพียวถูกแช่อยู่ในก้อนน้ำแข็ง ลืมตาโต มองดูภาพทิศทัศน์และใบหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะแสงที่หักเหเหล่านั้น ในใจครุ่นคิดว่าถ้ารู้แต่แรกว่าจะมาที่นี่ ตอนนั้นทำไมต้องออกไปด้วย?
……
……
ในอดีตที่ผ่านมา เป็นไปได้ยากที่เจ้าแห่งยอดเขาจะมาประชุมกันพร้อมหน้าทุกคน ปีนี้คนยิ่งน้อยจนน่าสงสาร
หยวนฉีจิงยังคงไม่ปรากฏตัวเหมือนที่ผ่านมา ยอดเขาเทียนกวงไม่มีใครมา หนานว่างบอกว่าเก็บตัวบำเพ็ญเพียร เฉิงโหยวเทียนที่น่าสงสารถูกฟางจิ่งเทียนส่งไปยังทะเลตะวันตกอีกครั้งเพราะเรื่องไป๋กุ่ย เจ้าล่าเยวี่ยอยู่เมืองอวิ๋นจี๋ ดังนั้นภายในตำหนั
