หลังจึงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ คุกเข่าลงบนพื้นแล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้องผิดไปแล้ว”
“เอาไว้กลับไปชิงซานแล้วก็ไปรับการลงโทษที่ยอดเขาซั่งเต๋อด้วยตัวเองซะ สำนึกผิดอยู่ในคุกกระบี่สักสองสามปี”
กั้วหนานซานหมุนตัวมองดูเงาร่างที่ทะยานไปไกลสายนั้น คิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าคนสวมหมวกลี่เม่าผู้นั้นคือใครกันแน่ เหตุใดการเคลื่อนไหวถึงได้แปลกประหลาดและรวดเร็วถึงเพียงนี้
หม่าหวารู้สึกหวาดกลัว แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแปลง เขากวาดตามองดูศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างสองสามคนนั้น สายตาค่อนข้างเย็นยะเยือก
ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
จู่ๆ สายตาที่เย็นยะเยือกของเขาพลันอบอุ่นขึ้นมา
เพราะว่าลำแสงกระบี่สีแดงสายหนึ่งได้บินผ่านมาพอดี
ศีรษะของหม่าหวาร่วงตกลงมาจากบนลำคอ กลิ้งกลุกๆ อยู่บนพื้น กระเด็นออกไปไกล
ผีกระบี่ที่เบาบางอย่างมากสายหนึ่งลอยออกมาจากตรงลำคอที่ถูกตัดขาดของเขา สีหน้าดูสับสนงุนงง จากนั้นไม่นานก็ถูกเจตน์กระบี่ที่ยังหลงเหลืออยู่ฟันจนกลายเป็นชิ้นๆ
กั้วหนานซานหมุนตัวกลับมามองดูซากศพที่ร่างและศีรษะอยู่กันคนละที่ นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
ลำแสงกระบี่สีแดงสายนั้นบินผ่านหมู่เขาที่มืดมิด มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้
แ
