ม่เล้าคุกเข่าอยู่บนพื้น สองมือพนมกราบไหว้ลำแสงกระบี่สีแดงสายนั้น น้ำตาเจิ่งนองใบหน้า
……
……
กู้ชิงมีเรื่องที่ตัวเองต้องทำ เจ้าล่าเยวี่ยมีคนที่ตัวเองต้องฆ่า ซูจึเย่รับผิดชอบดำเนินการ
ความจริงแล้วเรื่องที่หยวนฉวี่ต้องจัดการนั้นมีความสำคัญมากกว่า ทว่าเขาได้แต่ต้องไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง โชคดีที่สถานที่ที่เขาจะไปก็คือชิงซาน น่าจะไม่มีปัญหาหรือว่าความยุ่งยากอะไร
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองยังไม่ทันจะได้เข้าไปในชิงซาน ก็ต้องมาถูกขวางเอาไว้ตรงด้านนอกประตูของศาลาหนานซง
“นี่มันอะไรกันขอรับ?” หยวนฉวี่มองหมิงกั๋วซิ่งพลางกล่าวถาม
เขารู้สึกเสียใจ รู้อย่างนี้เอาป้ายคำสั่งมาจากอาจารย์อาเจ้าสำนักเสียก็ดี ไม่อย่างนั้นก็จะได้บินผ่านข่ายพลังชิงซานเข้าไปได้เลย ไหนเลยจะมีเรื่องยุ่งยากวุ่นวายเหมือนอย่างตอนนี้ได้
หมิงกั๋วซิงลูบเส้นผมเป็นสีขาว พลางกล่าวด้วยสีหน้าจนปัญญาว่า “ตอนนี้สำนักเข้มงวดขึ้นมาก ทุกคนที่จะเข้าไปในสำนักต้องให้ทางยอดเขาซีไหลยืนยันตัวตนเสียก่อน”
หยวนฉวี่มองดูเขาเอามือลูบเส้นผมพลางกล่าวด้วยสีหน้าน่าสงสาร ภายในใจยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ครุ่นคิดว่าทำไมใครๆ ถึงพากันเลียนแบบยอดเขาเสินม่อ?
เขาไหนเลยจะยอมทน
