เชิญท่านออกไป”
“ประมาณสามสิบกว่าปีก่อน หอนางโลมแห่งนี้ได้เกิดคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งขึ้น ผู้คุ้มกันของที่นี่สองสามคนถูกกระบี่บินสีแดงตัดหัว…”
ซูจึเย่มองดูแม่เล้า ก่อนกล่าวต่อว่า “ดูจากอายุของเจ้าแล้ว หากเจ้าทำงานอยู่ที่นี่มาโดยตลอด เจ้าก็น่าจะเคยได้ยินเรื่องนี้”
แม่เล้าจ้องมองดวงตาของซูจึเย่ นางนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะกล่าวถามขึ้นมาว่า “ทำไมท่านถึงรู้เรื่องนี้? ท่านคิดจะทำอะไร?”
ซูจึเย่กล่าวว่า “ข้าได้รับไหว้วานมา ให้มาฆ่าคนบางคนที่นี่…ในเมื่อหอแห่งนี้ยังคงเป็นหอเมื่อก่อนนี้ เจ้าของหอนี้ก็น่าจะเป็นเจ้าของหอในตอนนั้น?”
สายตาของแม่เล้าก้มต่ำลงเล็กน้อย กล่าวว่า “ถูกต้อง อีกทั้งเรื่องที่บังเอิญยิ่งกว่านั้นก็คือวันนี้เจ้าของหอนางโลมวันนี้ก็อยู่ในหอพอดี”
ซูจึเย่มองดูดวงตาของนางอย่างเงียบๆ ก่อนกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะเข้าใจได้หรือไม่ว่า เจ้ารู้ดีว่าข้าควรจะฆ่าใครบ้าง?”
แม่เล้าเงยหน้าขึ้นมา จัดปอยผมตรงขมับเล็กน้อย กิริยาท่าทางยังคงดูคล้ายเมื่อตอนที่ยังเป็นหญิงสาว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เชิญตามข้ามาค่ะ”
……
……
ซูจึเย่เริ่มฆ่าคน
เขาเริ่มฆ่าจากชั้นสามลงมาที่ชั้นหนึ่ง ฆ่าจากด้านหน้าหอไปถึงด้านหลังหอ
นอกจาก
