ก็ค่อยๆ สมบูรณ์ขึ้น สภาวะและพลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นจัวหรูซุ่ยหรือว่าหลิ่วสือซุ่ย ตอนนี้ทั้งคู่ต่างก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
ซูจึเย่คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ไม่นานก็ฟื้นฟูพลังในร่างกายกลับมาได้พอสมควร เขาลุกขึ้นสวมหน้ากากและหมวกลี่เม่า จากนั้นเรียกแม่เล้าผู้นั้นเข้ามา
แม่เล้ามองดูเขา ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ท่านชื่นชอบความรื่นรมย์แบบไหนหรือคะ?”
ไม่ถามถึงหญิงสาว หากแต่ถามถึงความรื่นรมย์ตรงๆ นั่นเป็นเพราะว่านางมองออกว่าแขกที่สวมหมวกลี่เม่าผู้นี้มิใช่คนธรรมดา
ซูจึเย่มองนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ข้าชอบเจ้า ดังนั้นข้าไม่อยากฆ่าเจ้า”
รอยยิ้มของแม่เล้าหดหายไป มือขวาที่อยู่ในแขนเสื้อกำเครื่องมือวิเศษที่ใช้สำหรับส่งสัญญาณเตือนเอาไว้ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความรู้สึกหวาดกลัว นางกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชาว่า “ความหมายของนายท่านเข้าใจได้ยาก”
ซูจึเย่กล่าวว่า “อย่าเข้าใจผิด ข้าเพียงแต่อยากจะถามเรื่องบางเรื่องกับเจ้า จากนั้นก็ทำเรื่องบางเรื่องเท่านั้น แต่ข้ากลับไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องเหล่านั้น”
สีหน้าของแม่เล้าดูเย็นยะเยือกเล็กน้อย นางกล่าวว่า “หากพูดได้ข้าย่อมต้องพูด มิเช่นนั้นแล้วก็คงได้แต่ต้อง
