ลี้ยงเอาไว้ แล้วก็มิได้ถูกยอดเขาเสินม่อเลี้ยงเอาไว้ แต่ถูกคนผู้นั้นเลี้ยงเอาไว้ต่างหาก
ก่อนหน้านี้เขายังมีความรู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เรียกได้ว่ารู้สึกภาคภูมิใจ —- นั่นมันนักพรตจิ่งหยางเชียวนะ!
ถงเหยียนเคยบอกเอาไว้ว่าจิ๋งจิ่วอยู่เหนือพวกเขาขึ้นไป
ตอนนี้มาคิดดูแล้ว คำพูดของเขามันช่างเหลวไหลเสียจริง
หากนักพรตจิ่งหยางไม่ได้อยู่ในจุดสูงสุด แล้วใครจะอยู่?
ซูจึเย่หยิบเอากระดานสองสามแผ่นออกมาจากในอก มองดูคำพูดบนกระดาษที่ยังไม่สามารถอ่านให้เข้าใจได้ทั้งหมดเหล่านั้น ภายในใจเกิดความหวังอย่างมากขึ้นมา
—–ก็เหมือนกับการที่จู่ๆ มองเห็นแสงสว่างยามเช้าหลังจากที่อาศัยอยู่ในความมืดมิดมาเป็นเวลานาน
คำพูดบนกระดาษเหล่านั้นเป็นวิธีการแก่พิษตานที่จิ๋งจิ่ว…ไม่สิ ที่นักพรตจิ่งหยางเขียนให้เขา มันช่วยเหลือเขาได้อย่างมากจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเห็นผลอย่างรวดเร็วด้วย พิษตานที่แอบซ่อนอยู่ในไขกระดูกและอวัยวะภายในเหล่านั้นค่อยๆ ถูกขับออกมา จากนั้นก็กลายเป็นพลังที่คล้ายคลึงกับพลังวิญญาณ ค่อยๆ กระจายตัวเข้าไปในทุกๆ ส่วนของร่างกายเขา ตอนนี้พิษตานในร่างกายเขากำเริบช้าลงเรื่อยๆ กงล้อมารเอง
