ขาเสินม่อเล่นงานจนตายไปแล้วก็เป็นได้
อย่างนั้นตนเองเมื่อไรถึงจะถูกคนของยอดเขาเสินม่อเล่นงานจนตายล่ะ?
เต้าหู้ยี้รสเผ็ดที่กองจนกลายเป็นภูเขาเพลิงพังลงมาครึ่งหนึ่ง หมั่นโถวสามสิบลูกเองก็หายไปอย่างเงียบๆ
แขกที่สวมหมวกลี่เม่ากรอกชาอุ่นๆ เข้าปากไปครึ่งกา จากนั้นปลดเชือกออก ถอดหมวกลี่เม่าและหน้ากากออก ก่อนจะนอนลงไปบนเตียงนุ่มๆ หลับตาแล้วเริ่มพักผ่อน
แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างใบหน้าที่เป็นสีเขียวของเขา ดูค่อนข้างแปลกประหลาด
การสังหารคนของตระกูลเจี่ยนและตระกูลหม่าสิบสี่คนนั้นเป็นเรื่องง่าย สิ่งเดียวที่ยุ่งยากก็คือข่ายพลังเหล่านั้น แต่สำหรับอัจฉริยะวิถีมารอย่างเขาแล้วไม่ถือเป็นเรื่องยากลำบากอะไร
ซูจึเย่ลืมตาขึ้นมา มองดูเพดานพลางถอนใจ
เป็นถึงนายน้อยของสำนักเสวียนอิน เคยมีปฏิธานมุ่งมั่น คิดอยากจะออกไปแย่งชิงความยิ่งใหญ่กับสำนักฝ่ายธรรมะ อย่างน้อยก็ต้องชิงเอาเส้นปราณวิญญาณมาให้สำนักเสวียนอินสักเส้นหนึ่ง เพื่อที่สำนักเสวียนอินจะได้หลุดพ้นจากความยากลำบากที่เผชิญมาเป็นเวลาหลายพันปี….แต่ผลสุดท้ายตอนนี้ตัวเองกลับกลายเป็นมือสังหาร คนส่งจดหมายและคนทำงานสกปรกที่สำนักชิงซานเลี้ยงเอาไว้
เอาล่ะ เขาไม่ได้ถูกสำนักชิงซานเ
