จริงจัวว่า “ท่านเองก็ทำได้เพียงเท่านี้เหมือนกันหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ตอนเด็กๆ ข้าเคยมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง ข้าเห็นเขาแก่ ป่วย จากนั้นก็ลงไปนอนในหลุมกับตาตัวเอง แต่กลับไม่สามารถทำอะไรได้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “หลังจากนั้นล่ะ?”
“เดิมเรื่องนี้มันก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว เพราะว่าเขาตายไปแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สิ่งที่ข้าอยากจะบอกก็คือเรื่องนี้มันทำให้ข้าคิดอยู่ทุกวันว่าทำอย่างไรถึงจะไม่ต้องแยกจาก”
เฉยชาถึงจะไม่คิด ขอเพียงคิดก็ไม่มีทางเฉยชา ถึงแม้อาจจะต้องเจ็บปวดก็ตาม
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ดังนั้นท่านจึงพบศิษย์กับอาจารย์คู่นั้น แล้วก็ยังดูบันทึกการรักษาเหล่านั้น”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าหวังว่าทุกคนบนโลกจะมีอายุยืนขึ้นอีกสักหลายปี”
ความตายต่างหากถึงเป็นการแยกจาก
หลิ่วฉือจากไปแล้ว
คนในเมืองเจาเกอคนนั้นก็ใกล้จะจากไปแล้ว
อีกไม่กี่ปีหยวนฉีจิงเองก็ต้องจากไปเช่นกัน
พวกซื่อบื้อที่อยู่ด้านนอกเรือนจิ่งหยวนเหล่านั้น แล้วก็พวกซื่อบื้อที่อยู่ในเรือนจิ่งหยวนเหล่านี้ก็ต้องมีสักวันที่ต้องจากไป
จิ๋งจิ่วไม่ชื่นชอบความวุ่นวาย แต่เขาไม่ชอบการแยกจากยิ่งกว่า
เจ้าล่าเยวี่ยมองดวงตาของเขา ก่อนกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าเองก
