็ไม่อยากแยกจากท่าน”
“รับปากข้า…”
จิ๋งจิ่วมองดูนางพลางกล่าวว่า “ตั้งใจบำเพ็ญเพียร อย่างน้อยก็ต้องอยู่ไปอีกสองสามพันปี จากนั้นก็พยายามอยู่ไปสองสามหมื่นปี ขอเพียงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ก็จะมีชีวิตอยู่ไปได้ตลอด”
หากเป็นบทสนทนาของคู่รัก คำพูดประโยคต่อไปในเวลานี้ก็น่าจะเป็น ‘ได้โปรดอย่าจากข้าไป’ แต่เขาไม่มีทางพูดเช่นนี้
ต่อให้รักกันมากแค่ไหน เมื่อแก่ตัวไป สุดท้ายก็ต้องแยกจากกัน ต่อให้ตายจากไปพร้อมกัน ความจริงแล้วก็เป็นการแยกจากเหมือนกัน
มีแต่มีชีวิตอยู่ ถึงจะไม่ต้องแยกจากกันอย่างแท้จริง
ถึงแม้จะอยู่กันคนละฟากของจักรวาล ห่างไกลกันจนชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันที่จะก้าวข้ามไปหากันได้ แต่ขอเพียงรู้ว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ เช่นนั้นก็คือการอยู่ด้วยกัน
บัณฑิตวัยกลางคนผู้นั้นกับภรรยาของเขาก็น่าจะคิดเช่นนี้เหมือนกัน
แสงดาวที่พร่างพราวเต็มท้องฟ้าส่องสว่างเรือน ส่องสว่างชายหลังคา ส่องสว่างดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ย เปล่งประกายระยิบระยับ
นางมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้ารับปาก”
อาต้าเหยียบแสงดาวลงมาบนชายหลังคา มองดูชายหญิงคู่นี้ที่กำลังอยู่ในบรรยากาศแปลกๆ อย่างเห็นได้ชัด มันลังเลอยู่ครู่ ก่อนจะเดินมาฟุบหมอบอยู่บน
