ตักของจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วลูบแผ่นหลังของมัน กล่าวว่า “เจ้ายังอยู่ไปได้อีกหลายปี ไม่ต้องกลัว”
อาต้าถอนใจออกมา ในใจครุ่นคิดว่าต่อให้อยู่ไปได้อีกหลายพันปี แต่เมื่อเทียบกับความเป็นอมตะแล้ว มันก็เป็นแค่เพียงฟองคลื่นที่เกิดขึ้นแล้วสลายหายไปในชั่วพริบตา เช่นนั้นจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าจิ๋งจิ่วอารมณ์ไม่ดี แล้วก็รู้ว่าเหตุใดเขาถึงอารมณ์ไม่ดี แต่คนอื่นๆ ที่เหลืออีกสามคนไม่รู้ จัวหรูซุ่ยครุ่นคิดอยู่เพียงครู่ก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้อีก แต่กู้ชิงกับหยวนฉวี่กลับพูดคุยถึงเรื่องนี้อยู่ครึ่งค่อนวัน ก่อนจะเกิดความคิดบางอย่าง จึงได้ส่งข่าวออกไปนอกเรือนจิ่งหยวน
พวกเขามองว่าจิ๋งจิ่วออกมาจากชิงซานก็เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบ แต่ผลสุดท้ายตอนนี้ในเมืองอวิ๋นจี๋กลับเต็มไปด้วยผู้คน ภายในป่าที่อยู่ด้านนอกหมอกล้วนแต่เต็มไปด้วยผู้บำเพ็ญพรต ผู้บำเพ็ญพรตบางคนโขกศีรษะคำนับไม่หยุด จนน้ำในลำธารถูกย้อมเป็นสีแดง ผู้บำเพ็ญพรตบางคนร่ายรำกระบี่ไม่หยุด ทำเอานกที่อยู่ในป่าพากันตกใจจนบินหนีไปหมด แล้วจิ๋งจิ่วจะมีความสุขได้อย่างไร?
ไม่นานโลกแห่งการบำเพ็ญพรตก็รู้ว่าศิษย์อาจารย์ที่เคยได้เข้าไปในเรือนจิ่งหยวนคู่นั้น
