จิ่งหยวนก็สงบขึ้นมาบ้าง
เหล่าศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างเหล่านั้นก็ว่างขึ้นมาหน่อย ไม่ต้องคอยลาดตระเวนทั้งวันเพื่อตามฆ่าคนของวิถีมารที่คิดจะทำเรื่องชั่วร้ายพวกนั้นอีก
……
……
มีผู้อาวุโสของชิงซานบางคนที่ไม่ค่อยพอใจกับเรื่องนี้เหมือนอย่างพวกกู้หาน หรือกระทั่งอาจจะรู้สึกมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ สำนักอื่นๆ อย่างสำนักคุนหลุนเองก็เช่นเดียวกัน
ผู้บำเพ็ญพรตไร้สำนักและสำนักเล็กๆ เหล่านั้นไปยังเมืองอวิ๋นจี๋ กราบไหว้บูชาเรือนจิ่งหยวนที่่ว่านั่น ทำให้พวกเขารู้สึกโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก
คนที่พักอยู่ในนั้นมันเป็นปีศาจกระบี่ ใช่นักพรตจิ่งหยางที่ไหนกันเล่า!
สุดท้ายความไม่ขุ่นเคืองใจและความโกรธเหล่านั้นก็กลายเป็นความไม่พอใจต่อวัดกั่วเฉิง
ในงานฉลองของชิงซานตอนนั้น หากมิเป็นเพราะฉานจึก้าวออกมา จิ๋งจิ่วก็คงจะตายไปตรงนั้นแล้ว ต่อให้หยวนฉีจิงจะเปิดทางให้จิ๋งจิ่วออกไปจากชิงซาน เขาก็เหมือนเป็นแค่หมาที่ไร้บ้านตัวหนึ่งที่ต้องแอบซ่อนตัวอยู่บนแผ่นดินเฉาเทียน หลบหนีการไล่ฆ่า ไหนเลยจะเหิมเกริมเช่นนี้ได้ แล้วก็ไหนเลยจะก่อเรื่องมากมายขนาดนี้ได้?
ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ วัดกั่วเฉิงมีแขกคนสำคัญมาเยือน
สมณะแห่งตำหนักแสดงธรรมต้มชาด้วยตัวเอง อ
