ีกทั้งยังยกชาเข้าไปให้ก่อนจะถอยออกไป ทิ้งห้องภาวนาเอาไว้ให้ฉานจึและแขกคนสำคัญผู้นั้น
ชายชราที่สวมชุดสีหน้าใบหน้าดูธรรมดา ท่าทีเรียบง่ายจริงใจ มีเพียงจุดเดียวที่มีความพิเศษก็คือหน้าผากที่กว้างเป็นอย่างมากของเขา คล้ายสามารถใส่มหาสมุทรและฟ้าดินเข้าไปได้
“นักพรตจะมาตำหนิอาตมาหรือ?”
ฉานจึมองดูชายชราชุดเทาผู้นี้ ยิ้มหรี่ตาพลางกล่าว นิ้วหัวแม่เท้าที่เปลือยเปล่าที่นั่งทับอยู่ใต้ก้นทั้งสองข้างขยับขึ้นมาเล็กน้อย
ไม่ว่าจะรอยยิ้มหรือว่านิ้วหัวแม่เท้าที่อยู่ไม่สุขก็ล้วนแต่แสดงให้เห็นถึงปัญหาหนึ่ง นั่นคือตอนนี้เขาค่อนข้างตื่นเต้น
ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนในตอนนี้ คนที่สามารถทำให้ฉานจึรู้สึกตื่นเต้นหรือพูดอีกอย่างก็คือระมัดระวังถึงขนาดนี้ได้นั้นมีอยู่กี่คน?
“ฉานจึกล่าวหนักไปแล้ว ข้าเพียงแต่กลับมาจากเผิงไหล ผ่านทะเลตะวันออกพอดี ก็เลยแวะมาคุยด้วยเล็กน้อย ไม่ทราบว่าช่วงนี้ท่านเจ้าอาวาสสบายดีหรือไม่?”
การพูดจาของชายชราชุดเทาค่อนข้างเชื่องช้า ไม่มีน้ำเสียงอะไรที่ชัดเจน แต่กลับให้ความรู้สึกจริงใจน่าเชื่อถืออย่างน่าประหลาด
ฉานจึหุบยิ้ม กล่าวอย่างเศร้าเสียใจเล็กน้อยว่า “หากเจ้าอาวาสอยากจะออกมาจากการเก็บตัวคงจะเป็นไปได
