มดา เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ประสานมือคารวะไปทางหยวนฉวี่
หยวนฉวี่พยักหน้าเพื่อบอกว่าไม่เป็นอะไร
หลูจินเดินไปข้างหน้ารับเอาบันทึกการรักษามาจากมือของบัณฑิตวัยกลางคนผู้นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในเรือนจิ่งหยวน
บัณฑิตวัยกลางคนมองดูประตูหน้าของเรือนจิ่งหยวนปิดลงอีกครั้ง ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากสั่นเทาขึ้นมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าวิตกกังวลหรือว่าเฝ้ารอคอย
……
……
ผ่านไปไม่นาน ประตูหน้าก็เปิดออกอีกครั้ง โจวอวิ๋นมู่และหลูจินเดินออกมา
ไอหมอกเข้าปกคลุมภูเขา เรือนจิ่งหยวนหายไปจากเบื้องหน้าทุกคนอีกครั้ง
ผู้บำเพ็ญพรตทุกคนต่างห้อมล้อมเข้าไป พยายามผูกมิตรกับศิษย์อาจารย์คู่นี้เพื่อกล่าวถามถึงสถานการณ์ด้านใน สอบถามว่าพวกเขาได้อะไรมาบ้าง
โจวอวิ๋นมู่กับหลูจินไม่ได้ตอบพวกเขาแม้แต่คำเดียว ฝีเท้าเองก็มิได้หยุดนิ่ง เดินตรงดิ่งไปยังหน้าบัณฑิตวัยกลางคนผู้นั้น
หลูจินเอาบันทึกการรักษาเล่มนั้นส่งคืนไป ส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “ขออภัยด้วย นักพรตเองก็ไม่มีวิธี”
บัณฑิตวัยกลางคนคล้ายถูกสายฟ้าฟาดเข้าใส่ ใบหน้าขาวซีด ร่างกายสายโงนเงนจนเกือบจะล้มลง
“ขอสหายโปรดอย่าเสียใจ” หลูจินบอกเขาพลางกล่าวอย่างเห็นใจ
บัณฑิตวัยกลางคนใช้มืออันสั่นเทารับเอาบันทึกก
