ิง พวกเขากลับมายังชิงซานก่อน ในตอนนั้นกู้ชิงไม่มีกระบี่ จึงยืนเบียดกับจัวหรูซุ่ยอยู่บนกระบี่กลืนเรือ
กระบี่กลืนเรือดูคล้ายปลาเค็มตัวหนึ่ง ดูแล้วไม่กว้างพอ แต่พวกเขาเดินทางด้วยกันเป็นระยะทางหลายหมื่นลี้ จึงสามารถหาตำแหน่งที่เหมาะสมได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นปลา….ไม่สิ เห็นกระบี่บินสีเทาที่บินออกไปจากชิงซานอย่างช้าๆ เล่มนั้น เหล่าผู้อาวุโสและลูกศิษย์ของชิงซานต่างเหม่อลอย
เห็นได้ชัดว่ากระบี่บินสีเทาเล่มนั้นบินตามพวกจิ๋งจิ่วไป
จัวหรูซุ่ยคือลูกศิษย์คนสุดท้ายของนักพรตหลิ่วฮือ แต่เขากลับจะตามไป？
กั้วหนานซานยิ้มเจื่อนไม่กล่าวอะไร ในใจคิดว่าบอกแล้วมิใช่หรือว่าอย่าให้ใครเห็น?
……
……
การออกไปของจัวหรูซุ่ยเป็นเหมือนประกายไฟที่ตกลงไปในถังน้ำมัน
เยาซงซาน เหลยอี้จิงแทบจะเดินออกมาจากในกลุ่มคนพร้อมๆ กัน มาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหยวนฉีจิงเพื่อขอออกไปจากชิงซาน
จากนั้นศิษย์หนุ่มสาวจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างน้อยก็มีหลายสิบคนที่ต่างก็แสดงความปรารถนาเช่นเดียวกันออกมา
ศิษย์น้องอวี้ซานลืมตาโต ในใจคิดว่าแบบนี้ก็ได้หรือ นางจึงมองไปทางฉือเยี่ยนผู้เป็นอาจารย์ของตัวเองทันที
ฉือเยี่ยนไหนเลยจะไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของนางกับยอด
