ซียนจึงออกจากเมืองเจาเกอ มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ในภูเขาของดินแดนทางใต้ ส่วนตัวเขาเป็นเพราะบังเอิญรู้ว่าในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้นมีเด็กหนุ่มที่ชื่อหลิ่วสือซุ่ยอยู่คนหนึ่ง เขามีโอกาสอย่างมากที่จะเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด ดังนั้นจึงเดินทางไปยังหมู่บ้านนั้นอย่างเงียบๆ ก่อนจะมองดูเด็กหนุ่มชุดขาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ริมสระน้ำ….
เรื่องราวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นอย่างบังเอิญ แต่เหตุการณ์เช่นนี้ก็มักจะความหมายว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากแต่มีคนจัดการวางแผนเรื่องนี้เอาไว้แต่แรกแล้วเช่นกัน
“เจ้าเป็นลูกชายคนที่สองของตระกูลจิ๋งที่อยู่ในเมืองเจาเกอจริงๆ อย่างนั้นหรือ? พรสวรรค์ในการบำเพ็ญพรตเหมือนอย่างเจ้า ในประวัติศาสตร์นั้นไม่เคยมีมาก่อน แล้วเจ้าจะเป็นเพียงลูกชายของตระกูลธรรมดาๆ ตระกูลหนึ่งได้อย่างไร?”
ฟางจิ่งเทียนมองจิ๋งจิ่วด้วยใบหน้าเรียบเฉยพลางกล่าวว่า “ต่อให้ในราชสำนักมีคนคอยช่วยเจ้า หรือเจ้าคิดว่าจะสามารถปิดบังทุกคนได้?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของเหอกั๋วกงและจางอี๋อ้ายก็ล้วนแต่เปลี่ยนเป็นคร่ำเคร่งขึ้นมา
“ยอดเขาซั่งเต๋อรับผิดชอบตรวจสอบประวัติความเป็นมาของเจ้า ดูแล้วเหมือนไม่มีปัญหา แต่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าปัญหาม
