อยู่แล้ว เพราะว่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรเหมือนอย่างเจ้านี้ ในประวัติศาสตร์โลกแห่งการบำเพ็ญพรตไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน ซึ่งนี่ก็คือปัญหา”
ฟางจิ่งเทียนมองไปยังจิ๋งจิ่วที่อยู่ในกระท่อม กล่าวว่า “ดังนั้น เจ้าเป็นใครกันแน่?”
น้ำฝนที่หยดลงมาจากมุมหลังคาขาดช่วงเป็นเม็ดๆ
สายลมที่โอบล้อมชิงซานยังคงอ่อนโยน แต่กลับมีความเย็นยะเยือกขึ้นเล็กน้อย
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปยังชายหนุ่มที่สวมชุดขาวที่อยู่ในกระท่อมผู้นั้น
จิ๋งจิ่วมองดูยอดเขาเสินม่ออย่างเงียบๆ จู่ๆ พลันกล่าวขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า
“ตอนนั้นที่ริมสระ สือซุ่ยเคยถามว่าข้าชื่ออะไร ข้าทอดตามองไปยังชิงซาน คิดถึงว่ายอดเขาเสินม่อเป็นยอดเขาอันดับที่เก้า ก็เลยคิดชื่อขึ้นมาชื่อหนึ่ง”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ บริเวณยอดเขาพลันมีเสียงฮือฮาดังขึ้นมา ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบสงัด
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกสับสนเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าที่แท้คุณชายมิได้ชื่อนี้หรือ?
คนอื่นๆ อย่างกู้ชิง หยวนฉวี่และจัวหรูซุ่ยต่างมีสีหน้าคร่ำเคร่งเป็นอย่างมาก
เจ้าล่าเยวี่ยมีสีหน้าเรียบเฉยเหมือนปกติ
ยอดเขาเทียนกวงยิ่งเงียบสงัด
สายฝนที่ขาดเป็นช่วงๆ ตกลงมาบนชายหลังคา ก่อนจะตกลงมาบนพื้น ไม่มีเสียงใดๆ
คนจำนวนนับไ
