ที่ธรรมดา”
พวกเขาไปยังเกาะเซ่าหมิง
เกาะแห่งนี้ถูกเทพกระบี่ซีไห่ฟันจนขาดไปครึ่งหนึ่ง อุโมงค์ใต้ดินที่โยงไยกันไปมาเหมือนไยแมงมุมและดวงตาของข่ายพลังเหล่านั้นดูคล้ายเป็นการผสมผสานกันระหว่างเส้นและจุดที่ไม่มี กฎเกณฑ์ เปิดเผยออกมาตรงหน้าทุกคน
เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า จิ๋งจิ่วพลันคิดถึงทัณฑ์สวรรค์ที่เกิดขึ้นจากยันต์เซียนแผ่นนั้น คิดถึงหลิ่วฉือขึ้นมา จากนั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดถึงถงเหยียนขึ้นมา
ถงเหยียนยังไม่กลับมาจากดินแดนหมิง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
ภายในหอหนังสือลับมีลมพัดแรงขึ้นมา หนังสือทั้งหมดภายในหอลอยอยู่กลางอากาศ ถูกลมพัดส่งเสียงดังพึบพับๆ คล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นจำนวนนับไม่ถ้วนพลิกเปิดไปมา
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ในทะเล เขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง
หนังสือเล่มนั้นเป็นบันทึกเซียนกระบี่ธรรมดา สิ่งที่เขียนอยู่ข้างในคือจินตนาการและความปรารถนาที่คนธรรมดามีต่อโลกแห่งการบำเพ็ญพรต ส่วนใหญ่แล้วเป็นคำพูดที่ไร้สาระ ไม่มีค่าอะไร ให้พูดถึง
แต่ในหน้าหนึ่งของหนังสือเล่มนั้นได้มีคนเขียนคำพูดประโยคหนึ่งทิ้งเอาไว้
“เป็นทั้งเซียน เป็นทั้งคนบ้า นั่นคือตัวข้า”
จากปลายพู่ก
