อยู่หน้าพระพุทธรูปรูปหนึ่งอย่าเคารพนอบน้อม บนใบหน้ามีความรู้สึกยินดีและความภูมิใจที่ไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้
วัดแห่งนี้มีชื่อว่าวัดผิงกู่ ทั้งวัดมีอยู่สามตำหนัก เลี้ยงพระเอาไว้สิบกว่ารูป เป็นวัดประจำตระกูลของเจี่ยเซิ่งซึ่งเป็นคหบดีที่มีชื่อเสียงของเมืองอี้โจว
สมณะชรารูปนั้นคือสมณะที่ธุดงค์ไปบนโลกรูปหนึ่ง เมื่อฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้วได้เดินทางมาจากต่างเมือง เจ้าอาวาสวัดผิงกู่สนทนากับเขาอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าสมณะชรารูปนี้มีพลังล้ำลึก มีความรู้ลึกซึ้ง จึงรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก จากนั้นยกย่องให้เขาเป็นอาจารย์
ช่วงปลายฤดูหนาว เจ้าอาวาสวัดผิงกู่ป่วยจากลมหนาวจนเสียชีวิตลง ขณะที่กำลังจะจากไป เขาได้ขอร้องอ้อนวอนสมณะชรารูปนี้ให้ช่วยดูแลวัดผิงกู่แห่งนี้
สมณะชราไม่ยินดี แต่เมื่อเห็นเจ้าอาวาสโศกเศร้าถึงเพียงนี้ เขาจึงได้แต่ต้องรับปากไป ก่อนจะกล่าวว่าหลังจากนี้สามปีตนเองจะไปจากที่นี่
คหบดีที่ชื่อเจี่ยเซิ่งผู้นั้นรู้แต่แรกแล้วว่าสมณะชรานั้นไม่ธรรมดา เมื่อคิดถึงว่าจะมีสมณะที่มีบุญบารมีสูงส่งอย่างแท้จริงมาอยู่ในวัดประจำตระกูล เขาย่อมไม่ว่าอะไร
ด้วยเหตุนี้ สมณะชรารูปนั้นก็ได้กลายเป็นเจ้าอาวาสวัดผิงกู่
แต่เรื่องที่เณรน้อยรูป
