ญของปู้เหล่าหลิน สามารถแอบซ่อนตัวมาได้นานหลายปีขนาดนี้ ดูแล้วช่วงนี้เจวี่ยนเหลียนเหรินคงจะยังสืบอะไรไ ไม่ได้ พวกเรากลับชิงซานก่อนไหม?”
จิ๋งจิ่วไม่อยากกลับชิงซาน
หากกลับชิงซานจะต้องไปอธิบายเรื่องหมิงซือให้หยวนฉีจิงฟังอีก แบบนั้นยุ่งยาก
ยิ่งไปกว่านั้นเขาเคยบอกฉานจึแล้วว่าจะลองอีกครั้งหนึ่ง
เขากล่าวว่า “ไปที่หนึ่ง ข้าพาพวกเจ้าไปบำเพ็ญเพียร”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ จัวหรูซุ่ยไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่เจ้าล่าเยวี่ยกับกู้ชิงค่อนข้างตกใจ ในใจครุ่นคิดว่าคำพูดประโยคนี้ช่างฟังดูเหมือนอาจารย์เป็นห่วงเป็นใยในความก้าวหน้าของลู กศิษย์เสียจริง…แต่ปัญหาคือนอกจากในตอนแรกสุดที่ท่านโยนคัมภีร์กระบี่มาให้เล่มหนึ่งมาให้และการประชุมเพื่อสนทนากันสองครั้งแล้ว ท่านเคยสนใจเรื่องการบำเพ็ญเพียรของพวกข้า ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
กระทั่งอาต้าก็ยังลืมตาขึ้นมามองดูเขา ในใจครุ่นคิดว่านี่เจ้าคิดจะทำอะไร?
……
……
ตรงจุดที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองอวี้จวิ้นและเมืองเป่ยหวาโจวมีเทือกเขาที่ทอดยาวเป็นพันลี้อยู่ ห่างออกไปจากปากทางออกทางด้านเหนือสุดก็จะเป็นเมืองจวี้เย่ หากมุ่งหน้าไปทางใต้ ก็จะเป็นภาคกลางที่เจริญรุ่งเรือง สภาพอากาศตรงจุดนี้แบ่งแยกกัน
