มากที่สุด แล้วก็เป็นด่านที่มีความยากล ลำบากมากที่สุด
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หลูจินที่เป็นเจ้าสำนักเสวียนเทียนก็สั่งห้ามไม่ให้ลูกศิษย์ทุกคนเข้าไปใกล้ก้อนหินก้อนนั้นเด็ดขาด
หากในเวลานี้มีคนสามารถเดินไปตรงหน้าก้อนหินก้อนนั้นได้ เขาก็จะพบว่าโจวอวิ๋นมู่ที่เป็นปรมาจารย์ของพวกเขานั้นมิใช่ว่ากำลังรับรู้ถึงสัจธรรมในฟ้าดินอะไร
เขามองดูยอดเขาหิมะยอดนั้น สีหน้าค่อนข้างขาวซีด กล่าวพึมพำกับตัวเองเสียงเบาๆ ว่า
“นั่นคือผู้อาวุโสของสำนักไหนกัน….ตามหลักแล้วข้าควรจะเข้าไปกราบคารวะ แต่ถ้าไปรบกวนการบำเพ็ญเพียรของผู้อาวุโส….แบบนั้นจะเป็นความผิดมหันต์เอาได้”
โจวอวิ๋นมู่มองดูยอดเขาที่ถูกเมฆหมอกปกคลุมอยู่ครึ่งหนึ่ง กล่าวพึมพำว่า “เพียงแต่พลังวิญญาณของที่นี่น้อยนิดถึงเพียงนี้ กระทั่งข้าก็ยังต้องอาศัยยาคอยช่วยเหลือ แล้วทำไมอาจารย ย์เซียนถึงได้มาที่นี่?”
ตามหลักแล้ว ด้วยสภาวะของเขาในตอนนี้นั้นไม่สามารถรับรู้ถึงการมาเยือนของพวกจิ๋งจิ่วได้ เพียงแต่ในวันนั้นเขาบำเพ็ญเพียรอยู่ในถ้ำได้อย่างราบรื่น จิตใจเปิดโล่ง จึงกวาดกระแสจิ ตออกไปในป่าที่อยู่รอบๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะบังเอิญพบเข้ากับกระบี่มิคำนึงพอดี
กระบี่บินชั้นเซียนอย่า
