หมากล้อมกลับจิ๋งจิ่ว ดังนั้นเขาจึงนั่งลงตรงข้ามกับอาเพียว
อาเพียววางพู่กันในมือลง มองดูเขาอย่างเงียบๆ รอให้เขาพูด
“กรรมมิใช่สิ่งที่สำนักฌานเป็นคนกำหนด หากแต่เวลาจะเป็นคนให้คำตอบออกมาเอง”
ถงเหยียนหยิบเอาพู่กันแท่งนั้นขึ้นมาขีดเส้นที่ไม่มีอยู่จริงไปบนอากาศที่คั่นอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ก่อนกล่าวว่า “ทิศทางของเวลาคือเส้นที่มีจุดเริ่มต้น แต่ไม่มีจุดจบ”
อาเพียวครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “แล้วถ้าหากเป็นวงกลมล่ะ?”
ถงเหยียนกล่าวว่า “หากหน้าหลังสามารถเชื่อมต่อกันได้ เช่นนั้นมันก็จะทำให้เกิดเรื่องที่น่าสนใจขึ้นมากมาย แต่ถ้าหากมองจากประสบการณ์ของพวกเรา เส้นเส้นนี้ไม่มีทางที่จะเชื่อมต่อกันได้”
อาเพียวกล่าวว่า “ดังนั้นกรรมจึงไม่สามารถทำลายถูกทำลายได้?”
“อย่างน้อยพวกเราที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็ทำไม่ได้ ผู้ที่บรรลุกลายเป็นเซียนก็ทำไม่ได้ ไม่มีใครสามารถก้าวข้ามกรรมได้ อย่างมากทำได้เพียงตัดกรรม”
ถงเหยียนกล่าวว่า “หากเจ้าสำนักเห็นด้วย ท่านก็จะได้กลายเป็นจักรพรรดิแห่งหมิงองค์ต่อไป เช่นนั้นท่านจะนำพาโลกนี้เดินไปในทิศทางไหนกันแน่?”
อาเพียวกล่าวว่า “หลายปีมานี้ข้าอ่านหนังสือมากมาย ในเริ่มแรกสุดนั้นบรรพบุรุษของพวกข้าเพ
