ียงแต่คิดปกป้องตัวเอง เพื่อจะได้ไม่ถูกมารจากนอกโลกอย่างพวกเจ้าฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ภายหลังได้เกิดความไม่พอใจขึ้นเป็นจำนวนมาก คิดอยากจะแบ่ง แสงอาทิตย์ และสายฝนที่อยู่ด้านบน คิดอยากจะได้ที่ที่อุดมสมบูรณ์ สามารถเพาะปลูกให้พืชผลจำนวนมากเหล่านั้น ข้าเคยกินข้าว มันอร่อยมากจริงๆ”
ถงเหยียนกล่าวว่า “นี่เป็นความคิดปกติและสามารถเข้าใจได้ง่าย แต่ข้าคิดว่ามันน่าจะไม่ใช่คำตอบที่เจ้าสำนักจะสามารถยอมรับได้”
อาเพียวกล่าวอย่างจริงจังว่า “แสงอาทิตย์และสายฝนอาจจะเป็นสิ่งที่ดี แต่มันไม่เข้ากับวิชา หรือกระทั่งอาจจะมีปัญหากับเลือดลมของพวกข้าเสียด้วยซ้ำ เผ่าพันธุ์ของพวกข้าใช้ชีวิตอยู่ใต้ดินมาเป็นเวลาหลายร้อยล้านปี หลอมรวมเป็นหนึ่งกับที่นี่มาตั้งนานแล้ว แทบจะไม่มีทางแยกออกจากกันได้ แล้วไยจะต้องออกไปให้ได้ด้วย? เพียงแต่ที่นี่มันลำบากจริงๆ หรือไม่บางทีพวกท่านอาจจะยินดีแสดงความใจกว้างของตนเองออกมา?”
ถงเหยียนมองดูดวงตาเขาอย่างเงียบๆ และแสงไฟที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นเป็นบางครั้งบางคราว เขามองไม่ออกว่าเด็กคนนี้กำลังพูดโกหก หรือว่าคิดเช่นนี้จริงๆ
สิ่งเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่ดีมาก แต่ว่าไม่เหมาะกับข้า ดังนั้นข้าจึงไม่ต้องการ
หลักเหตุผล
