นี้เข้าใจได้ง่าย แต่กลับมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถทำได้
“ได้ยินว่าตอนนี้รัชทายาทของเผ่าพันธุ์มนุษย์คนนั้นก็มีอาจารย์เหมือนกัน เป็นอาจารย์เซียนจากชิงซานเหมือนกันใช่หรือเปล่า?”
อาเพียวพลันยิ้มขึ้นมา จากนั้นถามว่า “จะว่าไปแล้ว ข้ากับเขาก็ค่อนข้างคล้ายกันจริงๆ”
ถงเหยียนกล่าวว่า “เหตุได้ถึงพูดเช่นนี้?”
อาเพียวลืมตาโต ดูค่อนข้างไร้เดียงสา กล่าวถามว่า “ท่านก็เป็นอาจารย์เซียนของชิงซานไม่ใช่หรือ?”
ถงเหยียนกล่าวว่า “น่าจะถือว่าใช่”
สายตาที่ไร้เดียงสาที่อยู่ในดวงตาของอาเพียวพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย เขากล่าวเสียงเบาๆ ว่า “แต่ข้ารู้ว่าท่านคือถงเหยียนของสำนักจงโจวนะ”
ถงเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้กับข้า เพราะข้าไม่ใช่กรรมของท่าน”
อาเพียวกล่าวถามอย่างสงสัยว่า “อย่างนั้นคือใคร?”
ถงเหยียนกล่าวว่า “หากไม่มีอะไรเหนือความคาดหมาย ท่านจะกลายเป็นลูกศิษย์ของเจ้าสำนัก”
อาเพียวค่อนข้างแปลกใจ กล่าวว่า “เขาจะลงมาที่ดินแดนหมิง?”
ถงเหยียนมองเขา กล่าวว่าา “ย่อมต้องเป็นท่านที่ขึ้นไป”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เดินออกไปนอกกระท่อม มายังใต้ต้นไม้ต้นนั้นที่อยู่ริมหน้าผา
ต้นไม้ต้นนั้นไม่รู้ว่
