แน่นอน แต่ใครจะไปคิดบ้างว่าจนถึงตอนนี้แล้ว นางก็ยังไม่ได้ด้อยไปกว่าจัวหรูซู่ยและเจ้าล่าเยวี่ยเลย
นี่ย่อมต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับรากฐานที่หยั่งลึกของสำนักจงโจว แต่คนที่อยู่ในตำหนักจำนวนไม่น้อยต่างทราบถึงความลับบางอย่าง พวกเขาคิดไปถึงช่วงเวลาหกปีในที่ราบหิมะ สายตามองไปยังจิ๋งจิ่วโดยไม่รู้ตัว
เปลือกตาของจิ๋งจิ่วพริ้มลงเล็กน้อย แต่ทุกคนต่างรู้ว่าเขายังตื่นอยู่
ไป๋เจ่าไม่ได้จงใจที่จะหลบหลีกเขา หากแต่ยืนมองเขา พลางพูดอย่างเยือกเย็น
มือของเจินเถาสั่นเทาเล็กน้อย ออกแรงคว้าจับแขนเสื้อ รู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก
เชวี่ยเหนียงส่ายศีรษะ ทันใดนั้นพลันพบว่าเซี่ยงหว่านซูที่อยู่ในกลุ่มลูกศิษย์ของสำนักจงโจวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกำลังมองมาที่ตน จึงยิ้มทักทายกลับไปเล็กน้อย
เซ่อเซ่อถอนใจ ในใจครุ่นคิดว่าถ้าไปชิงตัวพี่จานกลับมาจากเมืองไป๋เฉิง กินปลาย่างเคล้าสุรา นั่นมันจะมีความสุขแค่ไหนกัน ไยต้องมาพูดเรื่องน่าเบื่อเหล่านี้อยู่ที่นี่ด้วย ต้องโทษจิ๋งจิ่วนั่นแหละ ทำไมถึงเป็นเจ้าสำนักชิงซานเร็วขนาดนั้น?
ไม่ใช่แค่เพียงหญิงสาวเหล่านี้เท่านั้น กระทั่งอาจารย์เหล่านั้นก็ยังทอดถอนใจเมื่อได้เห็นท่าทางที่ไป๋เจ่ายืนพูดอยู่ตรงหน้าจิ๋งจิ่วอย่
