อง นี่จะต้องเป็นหนึ่งในงานเลี้ยงฉลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตอย่างแน่นอน
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าไม่ใช่ศิษย์ยอดเขาซื่อเยวี่ยเสียหน่อย”
ด้านล่างหน้าผามีเสียงตอบรับอย่างระมัดระวังของเหล่าวานรดังขึ้นมา
“ไม่ใช่ให้ท่านไปปั่นหัวคนอื่น”
หยวนฉีจิงพยายามระงับความรู้สึกโกรธเอาไว้ กล่าวว่า “วันนี้เขาอวิ๋นเมิ่งเปิดข่ายพลังปิดกั้น ท่านรู้ไหมว่ามันหมายความว่าอย่างไร ในเวลาแบบนี้ ชิงซานจะทำตัวเงียบๆ ไม่ได้”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “อย่างนั้นเจ้าจัดการ”
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “อะไรๆ ก็ให้ข้าจัดการ อย่างนั้นจะมีท่านไว้เป็นเจ้าสำนักทำไม?”
จิ๋งจิ่วยังคงไม่พูดอะไร เพราะอย่างไรเสียเจ้าก็อย่าได้หวังว่าจะเอากระบี่แบกสวรรค์ไป
……
……
แสงแรกของวันปรากฏขึ้น ดวงอาทิตย์ยามเช้ายังไม่ลอยขึ้นมา ศิษย์ทั้งสามคนของยอดเขาเสินม่อตื่นขึ้นมาแล้ว
พวกเขายืนอยู่ริมผา มองดูทะเลเมฆที่อยู่เบื้องหน้า รู้สึกว่ายิ่งใหญ่สง่างาม แต่ภายในใจกลับค่อนข้างตื่นเต้น
พระอาทิตย์ค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือหมู่ยอดเขา ทะเลเมฆเกิดคลื่นกระเพื่อมขึ้นมา แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครมาเยือน
ยอดเขาเสินม่อยังคงเงียบสงัดเหมือนเมื่อหลายสิบปีก่อน เหมือนเมื่อหลายร้อยปีก่อน ยังคงอ้างว้างโดดเด
