พวกเจ้าทำไมถึงได้ใจดำขนาดนี้?”
ในช่วงเวลาหลายปีมานี้ นางเคยคิดถึงคำพูดประโยคนี้มาแล้วหลายสิบครั้ง เคยพูดมาแล้วหลายครั้ง จิ๋งจิ่วย่อมไม่สนใจ เขากล่าวเตือนว่า “อยู่ข้างนอกไม่ปลอดภัย”
ชิงเอ๋อร์แค่นหัวเราะขึ้นมา กล่าวว่า “วางใจได้ ปลอดภัยที่สุดเลยล่ะ เจ้าเป็นห่วงตัวเองเถอะ”
ในคำพูดนี้แฝงความหมายที่มากกว่านี้เอาไว้อย่างเห็นได้ชัด จิ๋งจิ่วมองดูนางพลางกล่าวว่า “ถงเหยียนอยู่ในเขาซ่อนเร้น เจ้าจะไปหาเขาไหม?”
ชิงเอ๋อร์กล่าวว่า “ไม่ไป ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว มนุษย์ล้วนแต่ไม่ใช่สิ่งที่ดี”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เดิมมนุษย์ก็ไม่ใช่สิ่งของ”
ชิงเอ๋อร์กล่าวว่า “แล้วเจ้าล่ะ?”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “เจ้านึกเสียใจหรือ?”
ชิงเอ๋อร์เองก็นิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ตัวเองกลายเป็นมนุษย์ถึงได้รู้ว่าทำไมมนุษย์ถึงคิดมากมายขนาดนั้น ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดี”
จิ๋งจิ่วไม่ได้ถามเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อีก เขากล่าวถามว่า “เจ้าคิดจะไปอยู่ที่ไหน?”
เขาไม่มีทางเอาปลอกกระบี่แบกสวรรค์ออกมา ชิงเอ๋อร์ย่อมไม่สามารถเข้าไปอยู่ในนั้นได้อีก
ชิงเอ๋อร์กล่าวว่า “ข้ากลับไปยังคันฉ่องฟ้ากระจ่างได้ทุกเมื่อ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
จิ๋งจิ่วแบ่งจิตจำแนก
