ที่ชื่อเต๋อยวนเฉวียนผู้นี้จะสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักได้สำเร็จหรือไม่ เขาก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
คำพูดติดปากของสำนักชิงซานประโยคนี้ ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนมากต่างเคยได้ยินมาก่อน แต่คนที่เคยได้ยินมันกับหูจริงๆ กลับมีอยู่ไม่มาก
ภายในงานมีเสียงฮือฮาดังขึ้นมา
หลายๆ คนคิดว่า เพื่อที่จะรอฝนฤดูใบไม้ผลินั้นแล้ว สำนักชิงซานน่าจะอยู่อย่างเงียบๆ ไปอีกหลายปี ใครจะไปคิดบ้างว่าผู้อาวุโสที่ดูเหมือนอ่อนโยนผู้นี้จะบีบบังคับเหล่าไท่จวินและเต๋อยวนเฉวียนจนไม่มีทางถอยเช่นนี้ หรือว่าวันนี้ชิงซานจะสังหารคนต่อหน้าทุกคน?”
สีหน้าของเหล่าไท่จวินไม่มีการเปลี่ยนแปลง รอยเหี่ยวย่นที่เหมือนใช้มีดแกะสลักขึ้นมาไม่ขยับแม้แต่น้อย
“นี่เป็นเรื่องในสำนักเสวียนหลิงของข้า ต่อให้พวกท่านชิงซานจะเป็นผู้นำแห่งฝ่ายธรรมะ ก็ไม่อาจสอดมือเข้ามาข้องเกี่ยวได้”
นางถือไม้เท้า เดินไปข้างหน้าสองก้าวอย่างช้า มองดูเหอปู้มู่พลางกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า “คิดอยากจะสั่งการทั่วทั้งใต้หล้า? สำนักชิงซานคิดจะเลียนแบบนิกายเสวี่ยหมัวหรือ?”
นี่เป็นคำตำหนิที่รุนแรงและมีเหตุผลอย่างมาก ไม่ว่าเป็นใครก็ยากที่จะตอบได้ ยิ่งไปกว่านั้นเหอปู้มู่ก็เหมือนกับผู้ฝึกกระบี่คนอื
