่นของสำนักชิงซานที่ไม่ถนัดเรื่องต่อปากต่อคำ แต่เหตุใดผู้ฝึกกระบี่ของชิงซานส่วนใหญ่ถึงไม่ถนัดเรื่องการพูด? นั่นย่อมต้องเป็นเพราะสำนักชิงซานไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องเหตุผลกับคนอื่น
“ดูเหมือนเขาอวิ๋นเมิ่งจะสัญญาอะไรเอาไว้กับเหล่าไท่จวินจริงๆ”
เหอปู้มู่ชี้จุดสำคัญของเรื่องนี้ออกมาตรงๆ “ข้าไม่อยากรู้เรื่องเหล่านั้น แต่พรุ่งนี้ข้าต้องได้เห็นเจ้าสำนักและคุณหนู ไม่อย่างนั้นล่ะก็ คนนี้ใครนะ….”
หลินอิงเหลียงที่เป็นศิษย์ของยอดเขาซื่อเยวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ กล่าวว่า “เต๋อยวนเฉวียนขอรับ”
เหอปู้มู่กล่าวต่อว่า “….ถูกต้อง คุณชายเต๋อยวนเฉวียนผู้นี้ ข้าก็คงได้แต่ต้องขอให้ท่านลองตายดูเสียหน่อยแล้ว”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็พาหลินอิงเหลียงและศิษย์ชิงซานอีกสองสามคนเดินออกจากโถงไป ไม่เปิดโอกาสให้เหล่าไท่จวินได้เอ่ยปากอีก
ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนหลายร้อยคนที่อยู่ภายในโถงต่างนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ภายในอากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียดและกดดัน
ทุกคนต่างรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของผู้อาวุโสผู้นี้กับศิษย์หนุ่มอีกสองสามคนล้วนแต่ไม่ค่อยดี ค่อนข้างเกรี้ยวกราด
เห็นได้ชัดว่าทางสำนักชิงซานไม่ยากจะชักกระบี่ส่งเดช ด้วยกลัวว่าจะถูกโ
