าก็สูดหายใจลึกๆ
ลมพัดมาจากทางทะเลสาบ ยอดไม้ไหวเอน
สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นสุขุมเยือกเย็นอีกครั้ง กล่าวว่า “ดังนั้นข้าไม่เคยคิดที่จะสังหารศิษย์หลานเหยียนเพื่อปิด ดปากมาก่อน”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เช่นนั้นเหตุใดเขาถึงหนี?”
“เขาไม่รู้ความคิดของข้า นึกว่าข้าจะสังหารเขาปิดปาก แต่อีกด้านหนึ่งเขาก็คิดว่าข้าไม่ใช่คนแบบนั้น หรือบา างทีอาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ เขาก็เลยไม่เคยพูดความลับนี้ออกมาจวบจนกระทั่งช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต”
สายตาของปู้ชิวเซียวมองทะลุป่าออกไป สายตาตกลงบนผิวทะเลสาบ ก่อนจะกล่าวอย่างทอดถอนใจออกมาว่า “และเป็นเพราะคว วามเชื่อใจแบบเดียวกัน ข้าก็เลยยังคงมองเขาเป็นศิษย์ในเรือนอี้เหมามาโดยตลอด ที่ผ่านมาตะเกียงชีวิตของเขาถูก ตั้งอยู่ในเรือน เพียงแต่ตอนนี้ได้กลายเป็นป้ายวิญญาณไปแล้ว
ตะเกียงชีวิตของบัณฑิตเหยียนถูกตั้งเอาไว้อยู่ในเรือนอี้เหมามาโดยตลอด ดังนั้นหลังจากที่ถูกซีหวังซุนสังหาร ปู ชิวเซียวถึงได้รู้ทันที ก่อนจะรีบตามออกไป
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะ “ล้วนแต่ดื้อรันกันจริงๆ”
ปู้ชิวเซียวกล่าวว่า “เขาเพียงแค่ไม่สามารถยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับข้าได้”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “คนปกติก็ล้วนแต่ยากจะยอมรับได้ นับประสาอ
