ง”
จิ๋งจิ่วพูดเรื่องนี้กลับไป กล่าวว่า “ตอนนี้เขาเองก็เป็นนักเรียนของท่าน ให้เขาใช้แล้วจะเป็นอะไร? จะเอาของดี ไปให้แต่เหอจานก็คงไม่ได้กระมัง”
ในช่วงเวลาหลายสิบปีมานี้ คนที่โชคดีที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตก็คือเหอจานกับหวังเสี่ยวหมิง
โชคดีที่หลั่งไหลมาตลอดเวลาของเหอจานนั้นไม่มีทางที่จะเป็นฝีมือของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยไปเสียทั้งหมด
ในเวลานั้นกั้วตงน่าจะยังอยู่ในรังไหมฟ้า
เขากล่าวว่า “อาการป่วยของสือซุ่ยท่านเองก็ต้องรักษาให้หาย นี่เป็นเรื่องที่ท่านรับปากเจ้าสำนักกับฉานจึเอาไว้ ”
ปู้ชิวเซียวกล่าวเย้ยหยันเล็กน้อย “หรือว่าเจ้าคิดจะใช้เรื่องนี้มาคอยข่มขู่ข้า?”
“ชื่อของเหอจานน่าจะเป็นสำนักแม่ชีตั้งให้ แต่มันกลับเหมาะกับท่านพอดีเลย”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เจ้าเรือนคือคนที่จะกลายเป็นปราชญ์ ไยต้องแปดเปื้อน[1]กรรม”
สิ่งที่นักเรียนของเรือนอี้เหมาฝึกก็คือวิถีแห่งความเที่ยงธรรม สิ่งที่แสวงหาคือโลกสงบสุข สิ่งที่ปรารถนาก็คื อกลายเป็นปราชญ์บนโลก
ไปถึงเป้าหมายเดียวกันด้วยวิถีที่ต่างกัน นี่เป็นหลักเหตุผลเดียวกับการบรรลุกลายเป็นเซียนของเต๋า
ปู้ชิวเซียวจ้องมองดวงตาของเขาพลางกล่าว “เจ้าคิดอยากจะพูดอะไรกั
