ยงเหอะออกมา เพื่อแสดงความคิดที่เหมือนกัน
ทั่วทั้งชิงซานไปจนทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนต่างรู้ว่าหยวนฉีจิงกฎแห่งกระบี่ของชิงซานไม่ชอบนักพรตจิ่งหยาง เมื่อพูดถึงคนผู้นี้ เขาก็จะส่งเสียงเหอะออกมาอย่างดูแคลน แล้วนับประสาอะไรกับวันนี้ที่มายืนอยู่ตรงหน้า แต่ก็เหมือนอย่างที่กล่าวไว้ในตอนแรก จิ๋งจิ่วเองก็ไม่ชอบหยวนฉีจิงเช่นกัน เขากล่าวถามตรงๆ ว่า” ทำไมถึงไม่ย้ายปีศาจยักษ์แคว้นเสวี่ยที่อยู่ในคุกกระบี่ออกไปก่อน”
หยวนฉีจิงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “แจ้งมากระชั้นขนาดนี้ แค่จัดการให้เหล่าลูกศิษย์รีบหลบไปก่อนก็รีบร้อนมากพอแล้ว ไหนเลยจะมีเวลาไปจัดการเรื่องอื่นได้”
เสียงของหลิ่วฉือดังขึ้นมาจากในปลอกกระบี่ เขารีบแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้า “อย่าทะเลาะกัน มาคุยกันดีกว่าว่าหลังจากนี้จะจัดการอย่างไร”
ในฐานะที่เป็นบุคคลสามคนที่สำคัญที่สุดของชิงซาน น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะมารวมตัวกันและปรึกษาหารือเรื่องบางเรื่องอย่างจริงจังเหมือนอย่างในตอนนี้ ความจริงแล้วทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องที่ทำให้พวกเขาต้องมาสนใจเช่นนี้ สถานการณ์ครั้งล่าสุดที่ทำให้พวกเขาต้องมารวมตัวกันแบบนี้คือเมื่อสามร้อยกว่าปีก่อน ตอนที่พวกเขาหารือกันว่า
