นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จู่ๆ เสวี่ยจีพลันส่งเสียงอิ๋งออกมา
ม่านตาของจิ๋งจิ่วหดเล็กลงเล็กน้อย จากนั้นก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขากล่าวว่า “ประชากรของเจ้า เอาไว้ข้าจะหาโอกาสที่เหมาะสมปล่อยออกไป ส่งกลับไปยังแคว้นเสวี่ย”
เสวี่ยจีไม่ได้พูดอะไร
กระบี่คมจักรวาลบินไปอย่างเงียบๆ ไม่นานก็มาถึงส่วนที่ลึกที่สุดของคุกกระบี่
ที่นี้กลับไม่ใช่สถานที่ที่มืดมิดที่สุด ด้านหน้าคล้ายมีแสงไฟส่องออกมา ส่องสว่างผนังและพื้น
ภายในห้องขังห้องหนึ่งพลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา
จิ๋งจิ่วรู้ว่าคนที่ถูกขังอยู่ภายในห้องขังห้องนี้ก็คืออาจารย์อาไท่หลู
ผู้อาวุโสที่มีความอาวุโสที่สุดในชิงซานในเวลานี้ก็รู้สึกตกตะลึงถึงการมาเยือนของเสวี่ยจีเช่นเดียวกัน เขาคิดอยากจะมองดูนางเสียหน่อย
ยิ่งเดินลึกเข้าไปในคุกกระบี่ อากาศก็ยิ่งแห้งขึ้นเรื่อยๆ อุโมงค์ทางเดินก็ยิ่งกว้างขึ้น จนกระทั่งกลายเป็นโถงแห่งหนึ่ง บนพื้นโถงปูด้วยแผ่นหิน รอบด้านมีตะเกียงไฟแขวนเอาไว้อยู่
ทางด้านขวาของโถงมีอุโมงค์ทางเดินอยู่เส้นหนึ่ง ตะเกียงที่แขวนอยู่ทั้งสองด้านของอุโมงค์เชื่อมต่อกันเป็นเส้นยาวสองเส้น ตรงยาวไปถึงห้องหินที่โดดเดี่ยวห้องหนึ่งที่อยู่ใน
